ကုိယ့္အေၾကာင္း ကုိယ္ေဖာ္တာပါ

ဦးဇင္း ျမန္မာျပည္ျပန္စဥ္က ဓာတ္ပံုေတြ အမ်ားႀကီးရုိက္ခဲ့ပါတယ္။ မိမိသာသနာျပဳခဲ့တဲ့ ေတာင္တန္းေဒသက ကေလးေတြကုိ ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္း၊ ကြန္ပ်ဳတာသင္တန္း ေပးခဲ့တာေတြလည္း ဓာတ္ပံုေတြ ရုိက္ခဲ့တယ္ေလ။ အဲဒါ ဓာတ္ပံုေတြ အကုန္ေပ်ာက္ေနတာ ရွာမရဘူးျဖစ္ေနတာ ဒီေန႔မွပဲ တကၠသုိလ္မွာ ဓာတ္ပံုေပးဖုိ႔ Hard Disk ထဲမွာ လုိက္လံရွာမွပဲ ေတြ႕တာနဲ႔ ဆုိဒ္ထဲမွာသိမ္းထားတာက ပုိစိတ္ခ်ရပါတယ္ဆုိၿပီး ဆုိဒ္ထဲမွာသိမ္းရင္း facebook မွာပါ တင္လုိက္တာပါ။ ဒီေန႔ေတာ့ ဒီေလာက္ပဲ အခ်ိန္ရတာမုိ႔ ေနာက္မွက်န္တာေတြကုိ ဆက္တင္ပါဦးမယ္။

ေအာက္ပံုက ဦးဇင္းရဲ႕ မိသားစု ဓာတ္ပံုပါ။ အေပၚပံုကေတာ့ ဦးဇင္း 01.04.2004 တုန္းက မိဘမ်ားရဟန္းခံေပးစဥ္က ရုိက္ထားတဲ့ပံုပါ။ ဦးဇင္းရြာကေတာ့ မံုရြာ-ေရဦးကားလမ္းေဘးမွာမုိ႔ အိမ္ကေတာ့ ေစ်းေရာင္းၾကတယ္ေလ။ ရြာနာမည္က လက္ပန္ေျမာက္ရြာ၊ နယ္က ဘုတလင္နယ္၊ တုိင္းကေတာ့ စစ္ကုိင္းတုိင္းထဲမွာ။ မံုရြာၿမိဳ႕နဲ႔ဆုိ တစ္နာရီေလာက္ကားစီးရတယ္ေလ။ အစကေတာ့ မိဘေတြက မံုရြာမွာပဲ ေစ်းေရာင္းၾကတယ္။ ဦးဇင္းဆယ္ႏွစ္သားေလာက္မွာ ရြာက အဘုိးျဖစ္သူဆံုးသြားတာနဲ႔ အဖြားတစ္ေယာက္တည္းမုိ႔ ရြာကလယ္ယာေတြကုိ ထိန္းသိမ္းရင္းနဲ႔ မိဘေတြဟာ ရြာမွာပဲ ေစ်းေရာင္းေနၾကတယ္ေလ။

ဦးဇင္းမွာေတာ့ ညီမႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္လံုးကိုလည္း သူမ်ားေပးလုိက္ရပါၿပီ။ ညီမေတြနား ရပ္ေနတဲ့လူေတြက ဦးဇင္းညီမ ခင္ပြန္ေတြပါ။ အင္း အမ်ားအတြက္ လုပ္ေပးခ်င္တဲ့လူဆုိေတာ့ ကုိယ့္ကပဲ သူမ်ားကုိေပးလုိက္ရၿပီး ကုိယ့္ကေတာ့ ျပန္မယူဘဲ နစ္နာခံလုိက္တာေပါ့ေလ။ ဘဲစားဘဲေခ်ဆုိတဲ့ စကားဟာ ဦးဇင္းအတြက္ေတာ့ မမွန္တဲ့စကားလုိ႔ ေျပာရမွာပဲ။ ကုိယ့္ကပဲ ေပးလုိက္ရၿပီး ကုိယ့္က မယူလုိ႔ေလ။

ဒါျပင္ ဦးဇင္းတုိ႔လုိ သံဃာေတြသာ မ်ားမ်ားရွိေနရင္ ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ ေကာင္ေလးေတြ ေပ်ာ္ေနၾကမွာ အမွန္ပါ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ တစ္ေယာက္ေလွ်ာ့ေတာ့ တစ္ေယာက္သူတုိ႔အတြက္ ပုိေနလုိ႔ေလ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ျမန္မာျပည္က ေကာင္ေလးေတြေရာ မိန္းကေတြပါ ထင္တုိင္းျဖစ္ေနၾကတာ ထင္ပါတယ္။ တကယ္ဆုိ ေကာင္ေလးေတြဟာ သံဃာေတြကုိ ေက်းဇူးတင္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔ကုိ ၿပိဳင္လုမဲ့လူ နည္းသြားၿပီး စိတ္ႀကိဳက္ေပြလုိ႔ ရလုိ႔ပါ။ အဲဒါေၾကာင့္မုိ႔မ်ား ခုေခတ္လူငယ္ေတြ ေပြေနၾကတာလား မသိပါဘူး။ အင္း ေလွ်ာက္ေတြးၾကည့္တာပါ။ ဘာရယ္လုိ႔မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ထဲေပၚလာတာကုိ ေရးခ်လုိက္တာ။

ခုေတာ့ အခ်ိန္မရလုိ႔ ဒီေလာက္ပဲ စိတ္ကူးေပါက္ရာ ေရးလုိက္ပါတယ္။ ေနာက္မွ စိတ္ကူးေပါက္တာေတြ ေရးခ်ပါဦးမယ္။ ဦးဇင္းကေတာ့ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲ။ ေျပာစရာရွိရင္လည္း ဘယ္သူမွမေရွာင္ဘူး ေျပာခ်လုိက္တယ္။ ေရးစရာရွိရင္လည္း ဘယ္သူမွမေရွာင္ဘူး ေရးပစ္လုိက္တယ္။ ပြင့္လင္းလြန္းလုိ႔လည္း အမ်ားကမႀကိဳက္ရင္ေတာ့ ကမၼသကာေပါ့ေလ။

မလႅိကာမိဖုရား ဘာေၾကာင့္ငရဲက်ရတာလဲ

အေမး။ ။ ေကာသလမင္းႀကီးရဲ႕ မိဖုရားႀကီးျဖစ္တဲ့ မလႅိကာဟာ ျပဳမိခဲ့တဲ့အမွားကုိ က်ဳးလြန္ခဲတာ မွန္ရင္ေတာင္ ျပန္သတိရၿပီး စိတ္မခ်မ္းသာ ျဖစ္ေနျခင္းဟာ ကုကၠစၥ ကိေလသာသာျဖစ္တဲ့အတြက္ ငရဲက်နိုင္ေလာက္ေအာင္ အက်ဳိးမေပးပါ။ နတ္ျပည္မေရာက္မီ အ၀ီစိငရဲကို ခုႏွစ္ရက္က်ရတာ ဘာေၾကာင့္ဆိုတာ သိလိုပါတယ္ဘုရား။

အေျဖ။ ။ ေကာသလမင္းႀကီးရဲ႕ မိဖုရားႀကီး မလႅိကာဟာ သူျပဳခဲ့တဲ့ အကုသိုလ္ကံေၾကာင့္ (သာ မရဏကာေလ ဧ၀ရူပံ မဟာပရိစၥာဂံ နာႏုႆရိတြာ တေဒ၀ ပါပကမၼံ အႏုႆရႏၱီ ကာလံ ကတြာ အ၀ီစိမွိ နိဗၺတၱိ) ဟု ဓမၼပဒအ႒ကထာအရ- ေသခါနီးအခ်ိန္တြင္ က်န္းမာစဥ္က ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ႀကီးစြာေသာ အလွဴဒါနကို အမွတ္မရနိုင္ဘဲ သူျပဳခဲ့တဲ့မေကာင္းမႈကံကို အဖန္ဖန္အထပ္ထပ္ အမွတ္ရေနေသာေၾကာင့္ ေသေသာအခါ အ၀ီစိငရဲမွာ ျဖစ္ရပါတယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ထိုအဆိုအရ သူျပဳခဲ့တဲ့မေကာင္းမႈကို အမွတ္ရၿပီး ႏွလံုးမသာ ပူပန္စိတ္ေတြျဖစ္ေနတယ္ ထင္ရွားပါတယ္။

ေသခါနီး ပူပန္တဲ့စိတ္ဆိုတာ ေမးခြန္းရွင္ေျပာသလို ကုကၠဳစၥလုိ႔ေခၚႏုိင္ပါတယ္။ အဘိဓမၼာလက္သန္းအ႒ကထာလာအတိုင္းေျပာရရင္ ေဒါသစိတ္မွာ ေဒါသ၊ ဣႆာ၊ မစၦရိယ၊ ကုကၠဳစၥေစတသိက္မ်ား ယွဥ္ပါတယ္။ ဒီေစတသိက္ေလးမ်ဳိးဟာ ေဒါသရဲ႕ မူပိုင္ေစတသိက္လို႔လည္း ေခၚပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကုကၠဳစၥဟာ ေဒါသနဲ႔ေဆြမ်ဳိးေတာ္ပါတယ္။ တဖန္ ႏွလံုးမသာမႈဆိုတာကလည္း ေဒါသပါပဲ၊ ဒါေၾကာင္ ေဒါသႏွင့္ေသ ငရဲျပည္ မေသြလားရတယ္ဆိုတဲ့အတိုင္း မလႅိကာေသေတာ့ အ၀ီစိငရဲမွာ ခုႏွစ္ရက္ခံရပါတယ္။ ခံရၿပီးေနာက္ သူျပဳခဲ့တဲ့ကုသိုလ္အရွိန္အဟုန္ကမ်ားလွေသာေၾကာင့္ အ၀ီစိငရဲမွာ ခုႏွစ္ရက္ခံရၿပီးတာနဲ႔ တုသိတာနတ္ျပည္မွာ ျဖစ္ရပါတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေျဖၾကားေပးလိုက္ရပါတယ္။

ဦးေကာ၀ိဒ(ၿမိတ္) http://venkawwida.com မွ

ေသာတာပန္ အရက္ေသာက္သလား

အေမး။ ။ စာေရးဆရာႀကီးတစ္ဦးရဲ႕ အဆိုျဖစ္တဲ့ ေသာတာပန္ဟာ အရက္ေသာက္ရင္ ႀကိဳးၾကာေရေသာက္သလို ေရသာ၀င္တယ္၊ အရက္မ၀င္ဘူးဆိုတာကို သိလိုပါတယ္ဘုရား။

အေျဖ။ ။ စာေရးဆရာႀကီး ေရးသားခ်က္အရ ေသာတာပန္ဟာ အရက္ေသာက္ေသးသတဲ့ ဆိုတာ မဟုတ္ပါ။ ေသာတာပန္ပုဂၢိဳလ္ဟာ သာမာန္လိုမဟုတ္ေတာ့ ရတနာသံုးပါး၌ ခၽြင္းခ်က္မရွိ ယံုၾကည္မႈအျပည့္ရွိသလို ငါးပါးသီလကိုလည္း သီးသန္႔ေဆာက္တည္ေနစရာ မလိုေတာ့ဘဲ လံုၿခံဳၿပီးသား ျဖစ္ပါတယ္။ “အရက္မေသာက္က သတ္ပစ္မယ္”လို႔ ၿခိမ္းေျခာက္ကာ အရက္ကို အတင္းတိုက္ဦးေတာ့ အသက္သာအေသခံမယ္ သီလအပ်က္မခံေတာ့တာဟာ ေသာတာပန္အရိယာမ်ားရဲ႕ သဘာ၀ပါ။

ခုနေျပာတဲ့စာေရးဆရာႀကီးက “ေသာတာပန္ဟာ အရက္ေသစာေသာက္သည္အထိ ငါးပါးသီလ က်ဳးလြန္နိုင္ေသးတယ္”လို႔ေျပာထားပါတယ္။ သူဟာ လူေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ကို ေလ့လာခဲ့တာ ၾကာပါၿပီတဲ့၊ အဲဒီလို ေလ့လာၿပီးျဖစ္တဲ့အတြက္ သူက ဒီလို ရဲရဲရင့္ရင့္ ဆိုႏုိင္ပါသတဲ့။ သူ႔စိတ္သူ ေလ့လာတာ ျဖစ္မွာပါ။ သူက သူ႔ကိုယ္သူ ေသာတာပန္လို႔ ယူဆထားဟန္တူပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူက အရက္ကိုလည္း ႀကိဳက္တတ္တယ္လို႔ သတင္းၾကားရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔စိတ္ႏွင့္ႏႈိင္းၿပီး ဆံုးျဖတ္လိုက္ဟန္ တူပါတယ္။ ဒါလည္း အံ့ၾသစရာပဲ၊ ကိုယ္နဲ႔ႏိႈင္းမရိုင္းဘူးဆိုတဲ့ ျမန္မာစကားပံုဟာ အဆင့္အတန္းတူတဲ့ သူအခ်င္းခ်င္းသာ သံုးစြဲရမည့္စကားပံုျဖစ္ပါတယ္။ အဆင့္အတန္းမတူရာမွာ ကိုယ္နဲ႔ႏိႈင္းရင္ အလြန္ပင္ ရိုင္းပါတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ၊

ဂဏန္းသခၤ်ာကို မသင္ဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္က ဂဏန္းအရာမွာ ပါရဂူေျမာက္ တတ္ေျမာက္ေနတဲ့လူကို ဂဏန္းသခၤ်ာနဲ႔စပ္ၿပီး ငါလိုပဲလို႔ ကိုယ္နဲ႔နိႈင္းရင္ အမ်ားႀကီး လြဲမွားမယ္။ အမ်ားႀကီးရိုင္းမယ္ဆိုတာကို သိနိုင္ပါတယ္။ အဲဒါလိုပဲ ပုထုဇဥ္ပုဂၢိဳလ္က ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ႏိႈင္းၿပီး ေသာတာပန္ကိုဆံုးျဖတ္လွ်င္ အလြန္ရိုင္းၿပီး အလြန္လြဲမွားတတ္ပါတယ္။ အမွန္မွာေတာ့ ေသာတာပန္အစစ္ တကယ္ျဖစ္ေနတဲ့ပုဂၢိဳလ္မွာ သတိကေလးက အေတာ္ေလးေကာင္းေနၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ ေလာဘျဖစ္လာတယ္ဆိုရင္ အဲဒီသတိကေလးက သူ႔အလိုလို ျဖစ္ေပၚလာၿပီးေတာ့ ထိန္းထားလိုက္တယ္၊ ဒီလို သတိက အုပ္ထိန္းလိုက္တဲ့အတြက္ ေလာဘဟာ အရွိန္ပ်က္သြားပါတယ္။ အႀကီးအက်ယ္ မျဖစ္ရေတာ့ဘူး၊ ေဒါသျဖစ္လာရင္လည္း သတိနဲ႔အုပ္ထိန္းလိုက္တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အကုသိုလ္တရားေတြဟာ အလြန္အကဲ အႀကီးအက်ယ္ မျဖစ္ပြားရေတာ့ဘူး။ သီလသိကၡာပုဒ္ေတြကို က်ဴးလြန္နိုင္ေလာက္ေအာင္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ မျဖစ္ရေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေသာတာပန္မွာ အပါယ္လားေၾကာင္း အကုသုိလ္ေတြလည္း ၿငိမ္းတယ္။ အပါယ္ေလးပါးမွလည္း လြတ္တယ္လု႔ိ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရတာ၊ ဒါေတြဟာ သတိကေလး ေကာင္းေနျခင္းရဲ႕ အက်ဳိးေတြပါပဲ။

ဒါဟာ ေသာတာပန္မ်ားရဲ႕ ပင္ကိုယ္သဘာ၀ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေသာတာပန္မ်ားဟာ အရက္တိုက္ရင္ ေရသာ၀င္တယ္ အရက္မ၀င္ဘူးဆိုတဲ့ စကားအရ လံုး၀မျဖစ္နိုင္ပါဘူးလို႔ ေျဖၾကားေပးလိုက္ပါတယ္။

ဦးေကာ၀ိဒ(ၿမိတ္) http://venkawwida.com မွ

ဓမၼဒါနအေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ

တရားအလွဴနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ရွင္းရွင္းသိခ်င္တယ္။ ဘယ္လုိအရာမ်ိဳးေတြဟာ တရားအလွဴမွာ ပါ၀င္သလဲဆုိတာကုိ ဦးဇင္းဆုိဒ္မွာ ေမးထားတဲ့အတြက္ ရွင္းျပေပးလုိက္ပါတယ္။

တရားအလွဴနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ျမတ္ဗုဒၶက ဓမၼပဒပါဠိေတာ္၊ တဏွာ၀ဂ္၊ သကၠပဥွသုတ္မွာ သိၾကားမင္းရဲ႕ အေမးကုိ ေျဖၾကားေပးထားတာ ရွိပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶမိန္႔ၾကားခဲ့တာကေတာ့ “သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ” အလွဴတကာ့အလွဴထဲမွာ တရားအလွဴဟာ အေကာင္းဆံုးအျမတ္ဆံုးပါတဲ့။ ဘယ္လုိဟာေတြက ဓမၼဒါနမည္သလဲဆုိေတာ့ သူတစ္ပါးအား မိမိသိသမွ် သူေတာ္ေကာင္းတရားမ်ား ျဖန္႔ေ၀ေဟာၾကားေျပာဆုိ ဆံုးမေရးသားေပးျခင္းဆုိတဲ့ ဓမၼေဒသနာ၊ သူမ်ားေဟာၾကား ေျပာဆုိဆံုးမေရးသားတင္ျပတာေတြကုိ နာယူမွတ္သား ဖတ္ရႈ႕ျခင္းဆုိတဲ့ ဓမၼသ၀နာ၊ ဒီလုိႏွစ္မ်ိဳးကုိ ဓမၼဒါနလုိ႔ ေခၚပါတယ္။

ျမတ္ဗုဒၶေဟာၾကားခဲ့တဲ့ သူေတာ္ေကာင္းတရားေတြကုိ မနာဘူးဆုိရင္ ဘယ္သူမွ ရဟႏၱာျဖစ္ၿပီး နိဗၺာန္ကုိ မေရာက္ပါဘူးတဲ့။ အဲဒီလုိပါပဲ မိမိသိတာကုိ သူတစ္ပါးအား ေဟာေျပာမေပးဘူးဆုိရင္လည္း ေနာက္လူေတြ နိဗၺာန္ကုိ မေရာက္ႏုိင္ဘူးတဲ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီလုိေဟာေျပာေပးျခင္း၊ သူမ်ားေဟာတာကုိ နာၾကားေပးျခင္းဟာ အလြန္တရာတန္ဖုိးရွိလွတဲ့အတြက္ ဒါနေကာင္းမႈမ်ားထဲမွာေတာ့ အျမတ္ဆံုးျဖစ္ပါတယ္လုိ႔ မိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ လုိရင္းကုိ ေျပာျပတာပါ။

အဲဒီေတာ့ ဒီႏွစ္မ်ိဳးထဲမွာ နာၾကားျခင္းနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး သူမ်ားနာၾကားႏုိင္ေအာင္၊ ဖတ္ရႈ႕ႏုိင္ေအာင္ျပဳလုပ္ေပးျခင္း၊ မိမိကုိယ္တုိင္နာၾကားျခင္းတုိ႔ ပါ၀င္ပါတယ္။ တဖန္ ေဟာၾကားျခင္းနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး မိမိကုိယ္တုိင္ ေဟာတာ၊ သူတစ္ပါးေဟာႏုိင္ေအာင္ လုိအပ္တာမ်ား ေထာက္ပံ့ေပးတာေတြကလည္း ဓမၼဒါနထဲမွာ အက်ဳံး၀င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တရားနဲ႔ဆုိင္တဲ့အရာေတြ လွဴေပးျခင္း၊ တရားေဟာႏုိင္ေရးႏုိင္ေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးေနတဲ့ပုဂၢိဳလ္မ်ားရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္မ်ားကုိ လွဴဒါန္းေပးျခင္း၊ တရားေဟာေျပာေရးသားႏုိင္ဖုိ႔ ပညာသင္ေနတဲ့သံဃာမ်ားအား ပညာေရးေထာက္ပံ့ေပးျခင္းမ်ားဟာလည္း ဓမၼဒါနရဲ႕ အေၾကာင္းတရားေတြမုိ႔ အဲဒါေတြကုိလည္း ဓမၼဒါနထဲမွာ ထည့္ယူလုိ႔ရပါတယ္။

ဒါနထဲမွာ တျခားဒါနေတြဟာ သူေတာ္ေကာင္းတရား ထြန္းကားေအာင္ တုိက္ရုိက္လုပ္ေဆာင္ေပးတာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ တုိက္ရုိက္လုပ္ေပးတဲ့အရာျဖစ္တဲ့ ဓမၼေဒသနာႏွင့္ဓမၼသ၀နာ(၂)မ်ိဳးကုိ ဒါနထဲမွာေတာ့ အျမတ္ဆံုးလုိ႔ ေျပာရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိမိတုိ႔ဟာ ေကာင္းမႈလုပ္မယ္ဆုိရင္ မိမိအတြက္ အက်ိဳးပုိမုိရရွိမဲ့အလုပ္မ်ိဳးကုိ လုပ္တတ္ဖုိ႔ရန္ ဗဟုသုတမ်ား ရွာေဖြရမွာျဖစ္သလုိ မိမိမသိပါကလည္း သူတစ္ပါးအား ေမးျမန္းျခင္းမ်ားျပဳလုပ္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ ဆက္စပ္တာနဲ႔ အလွဴဒါနနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး သိမွတ္ဖြယ္ရာအျဖာအျဖာကို တင္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။ အလွဴဒါနအေၾကာင္းကုိ ေသခ်ာက်နစြာသိခ်င္တဲ့ နတ္သားတစ္ဦးဟာ ဘုရားရွင္အား လာေရာက္ေမးျမန္းတာကုိ ျမတ္ဗုဒၶက ဒီလုိေျဖေပးခဲ့ပါတယ္။ “နတ္သား ခြန္အားဗလေကာင္းခ်င္ရင္ အစာေရစာေပးလွဴပါ။ ရုပ္ေခ်ာခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ အ၀တ္၊ သကၤန္းစတာေတြကို ေပးလွဴပါ၊ ခ်မ္းသာခ်င္တယ္ဆိုရင္ ထီး၊ ဖိနပ္စတဲ့ယာဥ္အလွဴကို လွဴဒါန္းပါ။ မ်က္စိအျမင္ေကာင္းေအာင္ကေတာ့ ဆီမီးအလွဴကို လွဴဒါန္းရမယ္။ စာေပပို႔ခ်မႈေတြ၊ စာေပသင္ယူမႈေတြ၊ အေမးပုစၦာမ်ား ရွင္းလင္းေျဖၾကားေပးတာေတြ၊ ကမၼ႒ာန္းတရားေပးတာေတြ၊ သြန္သင္ဆံုးမ လမ္းျပေပးတာေတြျပဳလုပ္ေပးျခင္းမ်ားသည္ သံသရာ၀ဋ္က လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္းျဖစ္လုိ႔ အၿမိဳက္နိဗၺာန္ကို လွဴရာေရာက္ပါတယ္။ သာသနာေတာ္ရဲ႕တာ၀န္မ်ားျဖစ္တဲ့ ပရိယတၱိ၊ ပဋိပတၱိလုပ္ငန္းမ်ား ေအာင္ျမင္ေအာင္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းကေန ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းေပးတဲ့ ဒကာ-ဒကာမေတြဟာ အၿမိဳက္နိဗၺာန္ကို လွဴရာေရာက္ပါတယ္တဲ့။

အဲဒီေတာ့ အားလံုးေသာ လူသားမ်ားဟာ မိမိတုိ႔လက္ထက္သာမက ေနာင္လာေနာက္သားမ်ားအတြက္ပါ သူေတာ္ေကာင္းတရားမ်ား နာၾကားခြင့္၊ က်င့္ႀကံခြင့္ေတြရၿပီး သူေတာ္ေကာင္းတရားမ်ား ကမၻာေျမေပၚမွ ေပ်ာက္ပ်က္မသြားေအာင္ မိမိတစ္ဘ၀စာေကာင္းစားေရးထက္ ပုိမုိလုပ္ေဆာင္ေပးၾကဖုိ႔ အထူးလုိအပ္လွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အားလံုးမိမိတက္ႏုိင္တာကုိ လုပ္မေပးခ်င္တဲ့စိတ္မ်ားကေန လုပ္ေပးျဖစ္တဲ့စိတ္ဘက္သုိ႔ ဆြဲေဆာင္ႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔ ဆႏၵျပဳလုိက္ရေပတယ္။

ၾကက္ဥစားျခင္းဟာ အျပစ္ရွိမရွိ

အရွင္ဘုရား မဂၤလာပါ။ တပည့္ေတာ္အား ေမးခြန္းတစ္ခုေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားခြင့္ျပဳပါဘုရား။
ဘဲဥၾကက္ဥေၾကာ္ခ်က္စားသံုးျခင္းသည္ ပါဏာတိပါတာကံ ေျမာက္မေျမာက္သိခ်င္ပါတယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္တို႔အိမ္မွာ အျငင္းပြားေနရလို႔ပါ။ သနားဂရုဏာေရွ႕ထားၿပီး ေျဖၾကားေပးပါဘုရား။

မမုိးသိဂၤ ီ

အင္း။ ဒီဘဲဥ၊ ၾကက္ဥစားျခင္းနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ေမးတဲ့လူေတြလည္း မ်ားလွပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေနာက္မသိလုိ႔ေမးခ်င္တဲ့လူေတြ ႀကိဳတင္သိထားေအာင္ အခ်ိန္ယူၿပီး ဦးဇင္းသိသမွ်ကုိ ေျဖေပးလုိက္ပါတယ္။

ပထမဦးဆံုးအေနနဲ႔ သူတစ္ပါးအသက္သတ္ရာတြင္ အဂၤါငါးပါးျပည့္စံုမွ အျပစ္ျဖစ္တာဆုိေတာ့ အဲဒီငါးပါးကုိ ေျပာျပပါမယ္။ (၁) သက္ရွိသတၱ၀ါျဖစ္ျခင္း၊ (၂) သက္ရွိသတၱ၀ါဟု သိျခင္း၊ (၃) သတ္လုိ ေသေစလုိတဲ့ စိတ္ေစတနာရွိျခင္း၊ (၄) ကုိယ္အမူရာ၊ ႏႈတ္အမူရာ၊ စိတ္အမူရာပေယာဂတစ္ခုခုျဖင့္ ျပဳလုပ္သတ္ျဖတ္ျခင္း၊ (၅) သတၱ၀ါေသသြားျခင္းဆုိတဲ့ အဂၤါငါးပါးနဲ႔ျပည့္စံုမွ ပါဏာတိပါတကံ ထုိက္ပါတယ္။ ဒါျပင္ သူတစ္ပါးသတ္သည္ကုိ သေဘာတူႏွစ္သက္ၾကည္ႏူးျခင္း၊ အားေပးျခင္း၊ သူတစ္ပါးအားေစခုိင္းျခင္း၊ ရွင္ေနရတာထက္ ေသရတာျမတ္တယ္စတဲ့ သူတစ္ပါးေသခ်င္ေအာင္ ေျပာဆုိျခင္းမ်ားဟာ ပါဏာတိပါတကံထုိက္တဲ့အဂၤါမ်ားတြင္ စာရင္း၀င္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒါေတြလုပ္ရင္လည္း အျပစ္ျဖစ္ပါတယ္။ အျပစ္ဆုိရာ၀ယ္ ၀ဋ္လည္တတ္တဲ့အျပစ္မ်ိဳးပါ။ ဥပမာ-ျမတ္ဗုဒၶဟာ ငါးဦးေခါင္းထုသတ္တာကုိ သေဘာက်ခဲ့တဲ့အတြက္ ေခါင္းကိုက္ေ၀ဒနာခံစားရျခင္း အက်ိဳးမ်ိဳးေပါ့။

အဲဒီေတာ့ ခုေျပာခဲ့တဲ့အဂၤါေတြ၊ အခ်က္အလက္ေတြကုိ ေထာက္ဆၾကည့္ရင္ ၾကက္ဥစားျခင္းမွာ တခ်ိဳ႕ၾကက္ဥက သက္ရွိလုိ႔ေျပာလုိ႔ရသလုိ တခ်ိဳ႕CPၾကက္ဥက်ေတာ့လည္း အသက္မရွိဘူးလုိ႔ ယူဆၾကပါတယ္။ CPၾကက္ဥမ်ားကုိ သက္ရွိမဟုတ္ေလာက္ဘူးထင္ၿပီး စားေသာက္ရင္ေတာ့ အျပစ္မျဖစ္သလုိ မိမိက ၾကက္ဥကုိ လမ္းေဘးမွာ၀ယ္တဲ့အခါ ေသေစလုိေသာေစတနာမရွိဘဲ စားစရာတစ္ခုအေနျဖင့္ ၀ယ္စားျခင္းမ်ိဳးမ်ားလည္း ပါဏာတိပါတကံအဂၤါနဲ႔မညီလုိ႔ အျပစ္မျဖစ္ပါ။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က သံဃာေတာ္မ်ားကုိ ကုိယ့္အတြက္ ရည္းစူးထားတာမဟုတ္ေသာ လမ္းေဘးမွာခ်ေရာင္းတဲ့ ဟင္းေတြကုိ ခ်က္ေကၽြးကပ္လွဴရင္ စားေကာင္းတယ္။ ကုိယ့္အတြက္ ရည္စူးလုပ္တဲ့သားငါးေတြ၊ ကုိယ္ေရွ႕မွာသတ္ျဖတ္ေနတာကုိ ျမင္ေတြ႕ရတဲ့ သားငါးေတြဆုိ ခ်က္ေကၽြးကပ္လွဴရင္ေတာ့ မစားရပါလုိ႔ မိန္႔ခဲပါတယ္။

မိမိက အိမ္တစ္အိမ္ကုိ အလည္သြားတဲ့အခါ ၾကက္ဥကုိ ကုိယ့္အတြက္ဆုိၿပီး တစ္ေယာက္ေယာက္က ၾကက္မထံကေန ယူလာတဲ့ဟာဆုိ မစားသင့္ပါ။ ဒါနဲ႔ဆက္စပ္ၿပီး ဦးဇင္းအေတြ႕အႀကံဳေလးပါ ေျပာျပပါဦးမယ္။ ဦးဇင္းျမန္မာျပည္အလည္ျပန္ေတာ့ မိဘေတြအိမ္ေရာက္တဲ့အခါ အေမက သူ႔သားေလးကုိ ေကာင္းေကာင္းမစားရ တာၾကာၿပီ။ ျမန္မာျပည္ေရာက္တုန္း ေကာင္းေကာင္းေလးစားရေအာင္ဆုိၿပီး ဟင္းလုိက္၀ယ္ပါတယ္။ ဟင္းကလည္း ဘယ္လုိမွ၀ယ္မရတဲ့အခါ အေမက အိမ္ကၾကက္ကုိ သတ္ၿပီးခ်က္ေကၽြးမယ္ဆုိတာကုိ သိတာလုိက္တာနဲ႔ အေမရယ္-သားအတြက္ အေမလည္း အကုသုိလ္မလုပ္ပါနဲ႔၊ သားလည္း အစားတစ္ခုအတြက္နဲ႔ အကုသုိလ္အျဖစ္မခံႏုိင္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ သား ထမင္းဆီစမ္းနဲ႔စားရလည္း စားတတ္ပါတယ္လုိ႔ အေမ့ကုိ ေျပာျပခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ မိမိတုိ႔ သူမ်ားအိမ္အလည္သြားတဲ့အခါမွာလည္း ကုိယ့္အတြက္ဆုိၿပီး သားငါးေတြကုိ သတ္ျဖတ္ေကၽြးမယ္ဆုိရင္ သတ္ျဖတ္မေကၽြးဖုိ႔ရန္ သတိေပးစကားေတြ ေျပာထားဖုိ႔ လုိပါတယ္။ အစားတစ္လုပ္အတြက္ သူတစ္ပါးအသတ္ကုိ မေသခ်င္သလုိ အစားတစ္လုပ္အတြက္ အကုသုိလ္မလုိခ်င္တဲ့လူဆုိရင္ေပါ့။

တကယ္ေတာ့ ၾကက္ဥစားျခင္းဟာ သားငါးမ်ားစားတာထက္စာရင္ ေတာ္ေသးတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ သားငါးေတြဆုိတာက သက္ရွိသတၱ၀ါျဖစ္ၿပီးသားပါ။ ၾကက္ဥဆုိတာက မ်ိဳးေစ့ပဲျဖစ္တာမုိ႔ သက္ရွိကုိ ေသေစတာထက္စာရင္ မ်ိဳးေစ့ကုိ ေသေစတာက ပုိအျပစ္ေသးပါတယ္။ ဥပမာ-မဲသားစားတဲ့လူေတြရွိလုိ႔ ႏြားေတြကုိသတ္ေရာင္းတဲ့လူဆုိတာ ရွိလာတာပါ။ အဲဒီေတာ့ မဲသားစားတာဟာလည္း တကယ္ေတာ့ အျပစ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ့္အတြက္ဆုိၿပီး သီးသန္႔လုပ္ေပးတာမဟုတ္ဘဲ အမ်ားအတြက္ေရာင္းခ်ျခင္းျဖစ္တဲ့ဟာကုိ စားျခင္းေၾကာင့္ အျပစ္မျဖစ္ရတာပါ။ ကိုယ့္အတြက္သာ သီးသန္႔လုပ္ေပးတဲ့ဟင္းဆုိ စားသံုးသူမွာလည္း အျပစ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အလွဴဒါနမ်ားျပဳရာတြင္လည္း သားငါးမ်ားကုိ သီးသန္႔မွာၿပီး အလွဴဒါနျပဳလုပ္ရင္ အက်ိဳးေပးမႈ နည္းပါးသြားပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ကုိယ့္က သီးသန္႔မွာတဲ့အတြက္ ကုိယ့္အတြက္ဆုိၿပီး သတ္ေပးလုိက္လုိ႔ပါ။ အဲဒီေတာ့ အလွဴဒါနျပဳရာတြင္ သားငါးမ်ားကုိ သီးသန္႔မမွာဘဲ ရသေလာက္သာ ရွာေဖြ၀ယ္ယူၿပီး အလွဴဒါနျပဳၾကပါေလ။

ဓမၼပဒပါဠိေတာ္၊ ကုကၠဳရမိတၱ၀တၳဳတြင္ ပါဏာတိပါတကံနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ဘုရားရွင္က လက္၌ အနာမရွိလွ်င္ ထိုလက္နဲ႔ အဆိပ္ကိုကိုင္ေသာ္လည္း လက္ကိုမပူေစႏိုင္။ ထို႔အတူ မေကာင္းမႈကို ျပဳလိုေသာစိတ္မရွိသူမွာ မေကာင္းမႈအဆိပ္ မေလာင္ႏိုင္ပါဟု ေဟာေတာ္မူထားတာ ရွိပါတယ္။ အဲဒီလုိပဲ မိမိက ေသေစလုိေသာစိတ္မရွိသလုိ ဒီၾကက္ဥဟာ သက္ရွိျဖစ္ႏုိင္လား မျဖစ္ႏုိင္လားဆုိတာလည္း ေသခ်ာမသိလုိ႔ စားျဖစ္တဲ့ဟာမ်ိဳးဆုိ အျပစ္မရွိပါ။

အဲဒီေတာ့ ၾကက္ဥစားျခင္းဟာ ပါဏာတိပါတကံထုိက္မထုိက္၊ အျပစ္ရွိမရွိကုိ မိမိမွတ္ထင္တဲ့စိတ္ေပၚမွာ မူတည္မယ္လုိ႔ ေျပာရပါမယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိမိက ၾကက္ဥဟာ အသက္မရွိဘူးလုိ႔ ယူဆထားလုိ႔ျဖစ္ေစ၊ ေသေစလုိေသာ စိတ္ေစတနာမရွိဘဲ စားစရာတစ္ခုအေနျဖင့္ ၀ယ္စားျခင္းမ်ိဳးျဖစ္ေစ အဲဒီလုိစားျခင္းမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ အျပစ္မျဖစ္လုိ႔ သတ္မွတ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ မိမိစားတဲ့အခါ ပထမဦးဆံုးေျပာခဲ့တဲ့ ပါဏာတိပါတကံဆိုင္ရာအဂၤါရပ္မ်ားနဲ႔ တုိက္ဆုိင္မႈရွိမရွိတုိ႔ကုိ ေထာက္ဆၾကည့္ၾကေပါ့ေလ။ ကဲ ဒီေလာက္ဆုိရင္ေတာ့ ရွင္းလိမ့္မယ္ထင္လုိ႔ ဒီမွာပဲ နိဂံုးခ်ဳပ္ပါရေစ။

စိပ္ပုတီးအေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ

ေမး။ ။ အရွင္ဘုရား က်န္းခံသာလို႔မာပါစဘုရား။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္က စိပ္ပုတီးစိတ္တာ ရွိခဲ့ပါသလားဘုရား။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ထိုသို႔ေမးရသည့္အေၾကာင္းရင္းမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ရုပ္ပြားေတာ္မ်ားတြင္ စိပ္ပုတီးကို မေတြရေသာေၾကာင္း ျဖစ္ပါသည္ဘုရား။ ယေန႔ေခတ္တြင္ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ သက္သက္လြတ္စားၾကသည္ကို ျမင္ေနေတြေနရပါသည္ ဘုရား။ ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္က  သက္သက္လြတ္စားျခင္းရွိခဲ့ပါသလားဘုရား။ ေဟာၾကားခဲ့ေသာ တရားေတာ္မ်ား၊ သာဓကမ်ားရွိခဲ့ပါသလား အရွင္ဘုရား။ ရွင္းလင္းျပသ ေပးသနားေတာ္မူပါဘုရား။

သီဟေအာင္၊ ဧဒင္ဥယ်ာဥ္ဆုိဒ္

ေျဖ။ ။ စိပ္ပုတီးနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ဦးဇင္းသိသေလာက္ေျပာျပရမယ္ဆုိရင္ စိပ္ပုတီးဟာ ျမတ္ဗုဒၶမပြင့္ခင္ကတည္းက သမထက်င့္စဥ္ကုိ က်င့္ၾကတဲ့ ရေသ့ေတြရဲ႕ အသံုးအေဆာင္ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ စိပ္ပုတီးစိပ္ျခင္းဟာ စိတ္ၿငိမ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္လုိ႔ သမထက်င့္စဥ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါျပင္ ဟိႏၵဴစတဲ့ တႏၱရ၊ မႏၱရဂုိဏ္းသားေတြဟာလည္း မန္းမုတ္ျခင္းေတြကုိ အသံုးျပဳတဲ့အတြက္ ေခါက္ေရမွတ္မိေအာင္ ပုတီးကုိအသံုးျပဳၾကပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ စိတ္ပုတီးဟာ ေထရ၀ါဒတုိ႔ အသံုးအေဆာင္မဟုတ္ဘဲ မဟာယာန၊ ဟိႏၵဴ၊ တႏၱရ၊ မႏၱရဘာသာတုိ႔ရဲ႕ အသံုးအေဆာင္သာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ခုေခတ္မွာ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားတြင္လည္း ၀ိပႆနာျဖစ္တဲ့ ထြက္သက္၀င္သြက္၊ ရုပ္ခႏၶာကုိယ္ႀကီးရဲ႕ အၿမဲမရွိျခင္း၊ ဆင္းရဲျခင္း၊ စိတ္ကုန္စရာေတြနဲ႔ျပည့္ေနျခင္း၊ မိမိျဖစ္ခ်င္တုိင္း အစုိးမရတဲ့ခႏၶာကိုယ္ႀကီးပါလားလုိ႔ ၀ိပႆနာကုိ မရႈ႕ႏုိင္ေသးတဲ့ပုဂၢိဳလ္မ်ားအေနနဲ႔ျဖင့္ သမထက်င့္စဥ္ျဖစ္တဲ့ စိတ္ၿငိမ္ေအာင္ျပဳလုပ္ျခင္း၊ ဗုဒၶါႏုႆတိဂုဏ္ေတာ္ပြားမ်ားျခင္းတုိ႔၌ စိပ္ပုတီးကုိ အသံုးျပဳေနတာ ေတြ႕ပါတယ္။ ၀ိပႆနာကုိ တုိက္ရုိက္ခ်က္ျခင္း မရႈ႕မွတ္ႏုိင္ေသးလုိ႔ စိပ္ပုတီးနဲ႔ သမထက်င့္စဥ္ကုိ စတင္က်င့္တာဟာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သမထေလာက္နဲ႔ပဲ ေက်နပ္မေနဘဲ ၀ဋ္ဒုကၡမွလြတ္ေျမာက္မဲ့ ၀ိပႆနာက်င့္စဥ္ကုိပါ အဆင့္တတ္ရန္ မေမ့ဖုိ႔လည္း လုိပါတယ္။ စိပ္ပုတီးနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ဒီေလာက္ဆုိ ရွင္းမယ္ထင္ပါတယ္။

အရွင္ေကာမလ(ခ)ဆန္နီေနမင္း

သာကီ၀င္သက်မင္းမ်ိဳးမ်ား ဘာေၾကာင့္ ေမာင္ႏွမခ်င္း လက္ထပ္ၾကသလဲ

အေမး။ ။ နႏၵမင္းသားနဲ႔ ဇနပဒကလ်ာဏီတို႔ဟာ မိေထြးေတာ္ေဂါတမီကဖြားတဲ့ ဖေအတူ မေအတူ ေမာင္ႏွမရင္းလို႔ ဖတ္ရပါတယ္။ အိႏၵိယမွာ ၀မ္းကြဲမ်ား ဖတူမိကြဲမ်ား ေရွးကေပးစားတတ္ေပမယ့္ မိခင္တူရင္ ေရွာင္ၾကပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ ညီေတာ္နဲ႔ ႏွမေတာ္မွာ မိတူဖတူခ်င္း ဘာျပဳလုိ႔ လက္ထပ္ေပးရတာလဲဘုရား။

အေျဖ။ ။ နႏၵမင္းသားနဲ႔ ဇနပဒကလ်ာဏီတို႔ဟာ ေမာင္ႏွမအရင္းအခ်ာႀကီးျဖစ္ၾကတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လို႔ လက္ထပ္ေပးရလဲဆိုရင္ သူတို႔ဟာ သာကီ၀င္မင္းမ်ဳိးမ်ားျဖစ္တဲ့ အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ သာကီ၀င္မင္းမ်ဳးိမ်ားဟာ အခ်င္းခ်င္းယူၾကတဲ့စနစ္ကို ေရွးပေ၀သဏီကတည္းက က်င့္သံုးခဲ့ၾကပါတယ္။ ရွင္းလင္းပါဦးမယ္။ သက်သာကီ၀င္ ျဖစ္လာပုံအေၾကာင္းကုိ ေျပာရမယ္ဆုိရင္

ဘုရားအေလာင္းေတာ္ဟာ တစ္ခုေသာဘ၀မွာ ခ်မ္းေသာတဲ့ ပုဏၰားမ်ဳိးမွဆင္းသက္လာၿပီး နာမည္က ကပိလျဖစ္ပါတယ္။ သူေဌးအျဖစ္ကို စြန္႔လြတ္၍ ဟိမ၀ႏၱာေတာင္နံပါး ကၽြန္းသစ္ေတာႀကီးအတြင္း ေရကန္တစ္ခုအနီးတြင္ သစ္ရြက္မိုးေက်ာင္းေဆာက္ကာ ရေသ့ျပဳၿပီး ေနပါတယ္။

တစ္ေန႔တြင္ ဥကၠာမုခအမွဴးရွိတဲ့ မင္းသားတို႔ဟာ ၿမိဳ႕ရြာတည္ေထာင္လိုၾကတဲ့အတြက္ ၿမိဳ႕ေနရာကို လွည့္လည္ရွာေဖြၾကရာ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ကပိလရေသ့ရဲ႕ ေက်ာင္းသခၤမ္းသုိ႔ ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီမွာ ရေသ့ကေမးတဲ့အတြက္ မင္းသားမ်ားက ၿမိဳ႕တည္ေထာင္ရန္ ၿမိဳ႕ေနရာကို ရွာေနၾကပါေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။ အေလာင္းေတာ္ကပိလရေသ့ကလည္း မင္းသားတို႔အေပၚသနား လွတာေၾကာင့္ “အသင္မင္းသားတို႔ ငါ့ရဲ႕ ေက်ာင္းသခၤမ္းေနရာမွာ ၿမိဳ႕တည္ၾကမယ္ဆိုပါရင္ ဇမၺဴဒိပ္ကၽြန္းအျပင္တြင္ အျမတ္ဆံုး ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဤၿမိဳ႕တြင္ ဖြားျမင္တဲ့ ေယာက္်ားတို႔တြင္ တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ေသာ ေယာက္်ားဟာ တစ္ျခား၌ ေမြးဖြားေသာ ေယာက်္ားအရာအေထာင္တို႔ကို လႊမ္းမိုးပါလိမ့္မယ္”စသျဖင့္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ရေသ့က ေျပာေသာအခါ မင္းသားမ်ားက “အရွင္ရေသ့ ဒီေနရာဟာ အရွင္ရေသ့ အသံုးျပဳေနဆဲေနရာျဖစ္တယ္ မဟုတ္လား”လို႔ ေလွ်ာက္ေသာအခါ ကပိလရေသ့က “မင္းသားတို႔ ဒီေနရာဟာ ငါအသံုးျပဳေနဆဲျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး အေတြးမမ်ားၾကပါနဲ႔၊ ငါအတြက္က အစြန္အဖ်ား ေနရာတစ္ခုမွာ ေက်ာင္းသခၤမ္းေဆာက္လုပ္ေပးၾကပါ၊ ငါညြန္ျပတဲ့ေနရာသာ မင္းသားတို႔ ၿမိဳ႕တည္ဖို႔လုပ္ၾကေတာ့ ၿမိဳ႕နာမည္ကိုလည္း ကပိလ၀တၱဳၿမိဳ႕လို႔ အမည္ေပးၾကပါ”လို႔ ကပိလရေသ့ကေျပာပါတယ္။

ဥကၠမုခမင္းသားအမွဴးရွိမင္းသားေလးေယာက္တို႔ဟာ မွဴးမတ္ေသနာပတိမ်ားစြာတို႔ႏွင့္ အတူ ကပိလ၀တၳဳအမည္ျဖင့္ ရေသ့ညြန္ျပေသာေနရာတြင္ ၿမိဳ႕တည္ကာ ေနထိုင္ၾကပါတယ္။ မင္းသားတို႔လည္း အသက္ႀကီးလို႔ အိမ္ေထာင္ျပဳသင့္တဲ့ အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါ မွဴးမတ္အေပါင္းက “မင္းသားမ်ားႏွင့္မင္းသမီးမ်ားလည္း အရြယ္ေရာက္ကုန္ၿပီ၊ အကယ္၍ ဥကၠာကမင္းႀကီး အနီးမွာရွိမယ္ဆိုရင္ မင္းသားမင္းသမီးတို႔အား ထိမ္းျမားလက္ထပ္ေပးမည္မွာ အမွန္ျဖစ္တယ္၊ ယခုေတာ့ ငါတုိ႔တာ၀န္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ”ဟု ေတြးၿပီး မင္းသားတို႔အား ထိုအေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ထားၾကပါတယ္။ မင္းသားမ်ားက “အမတ္တို႔ ဒီအရပ္မွာ ငါတို႔ႏွင့္အမ်ဳိးႏြယ္တူတဲ့ မင္းသမီးမ်ား မရွိဘူး၊ ႏွမေတာ္မ်ားႏွင့္အမ်ဳိးႏြယ္တူတဲ့ မင္းသားမ်ားလည္း မရွိၾက၊ အမ်ဳိးႏြယ္ဇတ္မတူတာခ်င္း အိမ္ေထာင္ဖက္ၾကမယ္ဆိုရင္ ငါတို႔မွာ ဖြားျမင္လာတဲ့ သားသမီးမ်ားဟာ အမ်ဳိးဇာတ္ပ်က္ၿပီး မသန္႔ရွင္းျဖစ္ၾကလိမ့္မယ္။ တျခားအမ်ဳိးဇာတ္ေတြလည္း ၀င္ေရာကုန္လိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစ္မႀကီးပိယကို အမိအရာတင္ေျမွာက္ၿပီး၊ က်န္တဲ့ ငါတို႔ ေမာင္ေလးေယာက္ႏွင့္ ႏွမေလးေယာက္တို႔ အမ်ဳိးအႏြယ္ဇာတ္ပ်က္ျပားမႈမွ ကာကြယ္ရန္ ငါတို႔ေမာင္ႏွမအခ်င္းခ်င္း အိမ္ေထာင္ဖက္ၾကကုန္စုိ႔”လို႔ တိုင္ပင္ကာ အခ်င္းခ်င္း ထိမ္းျမားလက္ထပ္ကာ ကပိလ၀တၳဳၿမိဳ႕မွာပဲ ေနထိုင္လာခဲ့ၾကပါတယ္။

ထိုသုိ႔ေနထိုင္လာရာက မင္းသားမင္းသမီးအစံုအစံုတို႔မွာ ဖြားျမင္တဲ့ သားသမီးတို႔ျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနထိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အျခားအမ်ဳိးတို႔ႏွင့္ မေရာယွက္ဘဲ အခ်င္းခ်င္း အိမ္ေထာဖက္ၾကကာ ႀကီးပြားတိုးတက္ေနတာကို ခမည္းေတာ္ႀကီး ဥကၠာကမင္းႀကီးၾကားေတာ္မူေသာအခါ ပရမာ သက်ာ ၀တ ေဘာ ကုမာေရာ-အို အေမာင္တို႔ ငါ့သားေတာ္သမီးေတာ္ေတြဟာ လြန္ကဲျမင့္ျမတ္ကာ စြမ္းႏိုင္ၾကပါေပစြတကားလို႔ ဥကၠာကမင္းႀကီးက ခ်ီးက်ဳးးစကား ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ထိုခ်ီးက်ဴးစကား၌ သက်-စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ျခင္းဆိုတဲ့အနက္ကို အစြဲျပဳ၍ ဥကၠာမုခစတဲ့ မင္းသားမင္းသမီး မ်ဳိးႏြယ္စုတို႔ကို သက်-သာကီယ-သာကီ၀င္-သာကီမ်ဳိး-သာကီႏြယ္လို႔ ေခၚတြင္မွတ္သား ထင္ရွားခဲ့ပါေတာ့တယ္။

အခ်ဴပ္ဆိုရေသာ္ သာကီ၀င္မင္းအမ်ဳိးသည္ ယခုမွာ အခ်င္းခ်င္းလက္ထပ္ခဲ့သည္မဟုတ္ ေရွးပေ၀သဏီကတည္းက အခ်င္းခ်င္းလက္ထပ္ခဲ့ၾကပါတယ္ဆိုတာကို ေျဖၾကားေပးလုိက္ပါတယ္။

ဦးေကာ၀ိဒ(ၿမိတ္) http://venkawwida.com မွ