လြဲမွားသူတုိ႔၏ ဆုိးက်ိဳးမ်ား

မိစၧာစာရ၊ က်ဴးလြန္ကလည္း၊ မုန္းၾကသူမ်ား၊ ရန္သူပြား၍၊ ရွားပါးလာဘ္တိတ္၊ ခ်မ္းသာဆိတ္၏။ ဣတၳိပ႑ဳတ္၊ မ်ိဳးယုတ္ခါခါ၊ မ်က္ႏွာမလွ၊ အရွက္ရလ်က္၊ လကၡဏဣေျႏၵ၊ ယြင္းေသခ်ိဳ႕သိမ္၊ စုိးရိမ္မ်ားစြာ၊ ခ်စ္သူကြာသည္။ ေရွာင္ကာအျပန္အက်ိဳးတည္း။

ကာေမသုမိစၧာရကံသည္ အလြန္ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ အျပစ္ျဖစ္ေပသည္။ ကၽြတ္တမ္း၀င္မည့္ အရွင္အာနႏၵာ၊ ဣသိဒါသီေထရီမ ပါရမီရွင္ႀကီးမ်ားသည္ပင္ ကၽြတ္တမ္း၀င္မည့္ ဤဘဒၵကမၻာ တစ္ခုေသာဘ၀တြင္ ကာေမသုမိစၧာစာရကံကုိ က်ဴးလြန္မိခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲေပါင္းစံုနဲ႔ ႀကံဳေတြ႕ခံခဲ့ရေပသည္။

အရွင္အာနႏၵေလ်ာင္းလ်ာသည္ ငရဲ၌ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ၊ လူျပည္၌ မိန္းမဘ၀၊ ပ႑ဳတ္ဘ၀တုိ႔ ျဖစ္ခဲ့သည့္အျပင္ တိရစၧာန္ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာတုိ႔၌ အထီးျဖစ္ေသာ္လည္း ေ၀ွ႕ေစ့အထုတ္ခံရေသာ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ားစြာျဖင့္ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရေပသည္။

ဣသိဒါသီေထရီမသည္လည္း ကၽြတ္တမ္း၀င္မည့္ ဤဘဒၵကမၻာ လူ႔ဘ၀တစ္ခု၀ယ္ ကာေမသုမိစၧာစာရကံကုိ က်ဴးလြန္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ငရဲ၌ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဒုကၡခံရၿပီးေနာက္ ကၽြတ္တမ္း၀င္မည့္ ယခုဘ၀ပင္လွ်င္ လင္ေယာက်္ားအမ်ိဳးမ်ိဳးကုိ မိန္းမေကာင္းအဂၤါျဖင့္ ျပဳစုေပးခဲ့ေသာ္လည္း လင္ေယာက်္ားတုိ႔၏ စြန္႔ပစ္ျခင္းကုိ ခံခဲ့ရေပသည္။ မိဘမ်ားက ခ်မ္းသာၿပီး သူ႔၏႐ုပ္အဂၤါကလည္းလွ မယားက်င့္၀တ္လည္းညီေအာင္ ေနေပခဲ့ေသာ္လည္း ကာေမသုမိစၧာစာရကံေၾကာင့္ ေယာက်္ားမ်ား၏ စြန္႔ပစ္ျခင္းကုိ ခံခဲ့ရၿပီးမွ ရဟႏၱာေထရီမျဖစ္ခဲ့ရေပသည္။

ေလာက၌ မိတ္ေဆြေကာင္းလွ်င္ ေကာင္းက်ိဳးမ်ားရသကဲ့သုိ႔ အေပါင္းအသင္းမ်ား မေကာင္းလွ်င္လည္း ယခုဘ၀တြင္ မေကာင္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္တတ္ၾကေပသည္။ အေပါင္းအသင္းမေကာင္း၍ မေကာင္းမႈမ်ားလုပ္မိလွ်င္ ယခုဘ၀တြင္လည္း ဘ၀ပ်က္ လမ္းေဘးေရာက္တတ္သလုိ ေနာင္ဘ၀တြင္လည္း ဆုိးက်ိဳးမ်ားနဲ႔သာ ရင္ဆုိင္ရေပလိမ့္မည္။

တစ္ခ်ိဳ႕က သူမ်ားက ေျမာက္ပင့္ေျပာဆုိေပးလွ်င္ ေကာင္းတဲ့အလုပ္လား မေကာင္းတဲ့အလုပ္လားဟု မစဥ္းစားမဆင္ျခင္ဘဲ လုပ္တတ္ၾကေပသည္။ တစ္ခ်ိ႕က သတၱိရွိတာႏွင့္မုိက္မဲတာကုိ မခြဲျခားတတ္ေပ။ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ကုိ သူမ်ားထက္သာေအာင္ သူမ်ားမလုပ္ရဲသည့္အလုပ္ကုိ လုပ္ေဆာင္ေပးျခင္းကုိသာ သတၱိရွိျခင္းျဖစ္ၿပီး မေကာင္းမႈကုိ သူမ်ားထက္သာေအာင္ သူမ်ားမလုပ္ရဲတာကုိ လုပ္ရဲျခင္းသည္ မုိက္မဲျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိတုိ႔ လူ႕ဘ၀၀ယ္ အေပါင္းအသင္းမ်ား ေရြးခ်ယ္စီစစ္ စဥ္းစားဆင္ျခင္ကာ ေပါင္းသင္းတတ္ရန္လည္း လုိေပသည္။

မိမိတုိ႔ရဲ႕ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာတြင္ လူ႔ဘ၀ကုိရဖုိ႔ရန္ ခဲယဥ္းသလုိ ဗုဒၶ၏အဆံုးအမမ်ားကုိ သိရွိနားလည္ၿပီး ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈကုိ ခြဲျခားတတ္ေသာဘ၀ကုိ ရဖုိ႔ရန္လည္း ခက္ခဲေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔လူသားမ်ားသည္ ယခုဘ၀၀ယ္ လူ႕ဘ၀လည္းရ ဗုဒၶရဲ႕သာသနာနဲ႔ႀကံဳေတြ႕၍ အသိဉာဏ္ေကာင္းေလး ရွိေနခ်ိန္၀ယ္ မေကာင္းမႈမ်ားကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ဆင္ျခင္ၿပီး ေရွာင္ၾကဥ္ၾကရန္ အထူးလုိအပ္ပါေၾကာင္း ေစတနာ ေမတၱာမ်ားျဖင့္ တင္ျပေပးလုိက္ပါေပသတည္း။

အရွင္ေကာမလ(ခ)ဆန္နီေနမင္း

Sanninaymin@gmail.com

သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ

B.A (Buddhism)

M.A (university of Kelaniya)

ကုိလံဘုိၿမိဳ႕၊ သီရိလကၤာႏုိင္ငံ။

သိသလုိလုိနဲ႔ က်ဴးလြန္မိေသာအျပစ္မ်ား

ခုေခတ္ ေယာက်္ားမိန္းမမ်ားသည္ သိသလုိလုိ မသိသလုိလုိနဲ႔ က်ဴးလြန္မိေသာ အျပစ္မ်ားတုိ႔ ရွိေပလိမ့္မည္။ ထုိအျပစ္မ်ားစြာရွိသည့္အထဲမွ လူ႔ေလာက လူ႔က်င့္၀တ္နဲ႔လည္းမညီ လူသားတုိ႔ အမ်ားဆံုးမုန္းတီး ရြံ႕ရွာၾကသည့္ ကာမဂုဏ္မွားယြင္းမႈအေၾကာင္းမ်ားကုိ သိရွိနားလည္ေအာင္ တင္ျပေပးခ်င္ပါသည္။

ယခုေခတ္တြင္ ႏုိင္ငံတုိင္း၌ ေမထုန္မႈျပဳလုပ္ျခင္းကုိ ေခတ္စားေနေလာက္ေအာင္ လူသားတုိ႔စိတ္တြင္ အာရံုျပဳက်ဳးလြန္းေနၾကသည္ကုိ စာဖတ္သူတုိ႔ ျမင္ဖူးၾကားဖူးေပလိမ့္မည္။ ေခတ္ကာလသည္ ကိေလသာမ်ား မ်ားျပားလာေသာေခတ္လာလျဖစ္လာသည့္နဲ႔အမွ် လူသားစိတ္တုိ႔တြင္ ကာမစိတ္မ်ား မြန္ထူလ်က္ရွိေနၾကေပသည္။

ထုိ႔တြင္ မိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ေကာင္ေလးမ်ား မသိသလုိလုိ သိသလုိလုိနဲ႔ က်ဴးလြန္ေနေသာအျပစ္မ်ားသည္ ၾကာေလဆုိးရြားစြာျဖစ္လာေလဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။ ထုိသုိ႔ျပဳမႈျခင္းမ်ားသည္ သိရဲ႕သားနဲ႔ လုပ္တာလား မသိလို႔မ်ား လုပ္ေနၾကတာလားဟု စဥ္းစားမရ၍ ေမထုန္မႈကိစၥမ်ားနဲ႔ပတ္သတ္ေသာ သိသင့္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ အနည္းငယ္တင္ျပေပးလုိက္ပါသည္။

အိမ္ေထာင္ရွိၿပီးသားသူမ်ားက က်န္တစ္ပါးသူနဲ႔ က်ဳးလြန္လွ်င္ ကာေမသုမိစၧာစာရကံထုိက္၍ အျပစ္ရွိတယ္ဆုိတာ သိေပၾကလိမ့္မည္။ သိရက္နဲ႔ မုိက္တာသာ ျဖစ္ေပမည္။ အိမ္ေထာင္မျပဳေသးသူမ်ား ေမထုန္အက်င့္ကုိ ျပဳက်င့္တာသည္ အျပစ္မရွိဟု မွတ္ထင္ေနေသာသူမ်ား ရွိေပလိမ့္မည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိသုိ႔ေသာသူမ်ားအတြက္ တင္ျပေပးပါမည္။

ကာေမသုမိစၧာစာရကံတြင္ မသြားေကာင္းေသာ မိန္းမ(၂၀)ဆုိတာ ရွိပါတယ္။ ထုိအထဲတြင္ အမိ၊ အဖ၊ မိဘႏွစ္ပါး၊ အကုိေမာင္၊ အမညီမ၊ ေဆြမ်ိဳး၊ အမ်ိဳးအႏြယ္၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အုပ္ထိန္းေသာ မိန္းမ(၈)ေယာက္တြင္ က်ဴးလြန္ေသာ ေယာက်္ား၌ ကာေမသုမိစၧာစာရ အျပစ္ထိုက္၍ က်ဳးလြန္ခံရေသာ မိန္းကေလးမွာ အျပစ္မထုိက္ပါ။ သုိ႔ေသာ္ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ေယာက်္ားေလးမ်ားက ေျပာေပလိမ့္မည္။ မိန္းကေလးက သေဘာတူ၍ ျပဳက်င့္တာ အျပစ္မရွိဟု။ တရား၀င္ ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ား၏ ခြင့္ျပဳခ်က္မရဘဲ ကာမကုိ ယူျခင္းေၾကာင့္ အျပစ္ရွိေပသည္။ ႏွစ္ဦးသေဘာျဖစ္၍သာ အျပစ္နည္းပါသည္။

ထုိသုိ႔မဟုတ္ဘဲ မိန္းကေလးဘက္ကလည္း သေဘာမတူဘဲ က်ဴးလြန္လွ်င္ ထုိသူသည္ အျပစ္မ်ားစြာ ထုိက္ေပသည္။ သီလရွိေသာ မိန္းကေလးကုိ က်ဴးလြန္မိလွ်င္ ပုိ၍အျပစ္မ်ားပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေရွးဆရာႀကီးမ်ားက ´မိန္းမႏွစ္က်ိပ္၊ ေပ်ာ္ေၾကာင္းသိပ္လည္း၊ မအိပ္ေလရာ´ မိန္းမမ်ားက ေခၚအိပ္သည့္တုိင္ မိမိကုိယ္ပုိင္မွတစ္ပါး မိန္းမ(၂၀)နဲ႔ မအိပ္ၾကဖုိ႔ ဆံုးမခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

မိန္းကေလးမ်ားက သူတို႔၏ ကာမကုိ မည္သူကမွ် တရား၀င္ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားထံမွ လာမေတာင္းထားေသးပါက သူတုိ႔ကုိယ္ပုိင္ျဖစ္ေနေသး၍ အျပစ္မရွိျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားထံမွ တရား၀င္ေတာင္းၿပီးေသာ ေစ့စပ္ၿပီးေသာ မိန္းကေလးမ်ား တစ္ပါးသူနဲ႔ေဖာက္ျပန္ပါက အျပစ္ရွိေပသည္။ ကာမကုိ ကုိယ္မပုိင္ေသာေၾကာင့္တည္း။

အခုေခတ္လူငယ္မ်ား မသိ၍က်ဳးလြန္မိမွာဆုိးေသာေၾကာင့္ တင္ျပေပးလုိက္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ တကယ္ေတာ့ ကာမဂုဏ္စိတ္ဟာ မိမိရဲ႕စိတ္ထိန္းႏုိင္မႈေပၚမွာ မူတည္ပါေပသည္။ တဏွာကုိ ပယ္သတ္ႏုိင္ေသာ ရဟႏၱာမျဖစ္ေသးသမွ် ပုထုဇဥ္လူသားတုိင္းတြင္ ထုိစိတ္မ်ားရွိေပသည္။ ထုိတြင္ စိတ္ထိန္းႏုိင္မႈႏွင့္မထိန္းႏုိင္မႈသာ ကြာေပလိမ့္မည္။ စိတ္ထိန္းႏုိင္ေသာသူသည္ အျပစ္မရွိ၍ ဒုကၡမေရာက္ေပ။ စိတ္မထိန္းႏုိင္ေသာသူသည္ ယခုဘ၀လည္း ဒုကၡေတြ႕ ေနာင္ဘ၀လည္း ဆင္းရဲေပလိမ့္မည္။ ေနာက္တြင္ ကာေမသုမိစၧာစာရကံ၏ ဆုိးက်ိဳးမ်ားကုိ သာဓကျဖင့္ တင္ျပေပးပါမည္။ ယခုေတာ့ ဒီမွ်နဲ႔ပဲ နားပါရေစ။

အရွင္ေကာမလ(ခ)ဆန္နီေနမင္း

Sanninaymin@gmail.com

သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ

B.A (Buddhism)

M.A (university of Kelaniya)

Colombo, Sri lanka.

ျမန္မာျပည္ႏွင့္ Sunday School အဆက္

သီရိလကၤာႏုိင္ငံ၌ Sunday Schoolကုိ ၀ုိင္အမ္ဘီေအ(YMBA) အသင္းမွ (၁၉၀၁)ခုႏွစ္တြင္ စတင္တည္ေထာင္ ဖြင့္လွစ္သင္ၾကားေပးခဲ့ေပသည္။ (၂၀၀၇)ခုႏွစ္တြင္ အစုိးရသည္ ၀ုိင္အမ္ဘီေအ(YMBA)အသင္းမွတဆင့္ လြဲေျပာင္းတာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ယခုႏွစ္တြင္ သီရိလကၤာႏုိင္ငံ၌ Sunday School ေပါင္း (၉၂၁၂)ေက်ာင္း ရွိပါသည္။

ထုိေက်ာင္းမ်ား၌ ေစတနာေမတၱာျဖင့္ သင္ၾကားေပးေသာ ဆရာဆရာေပါင္း (၁၄၃၀၈)ေယာက္ သင္ၾကားေပးေနၾကပါသည္။ သီရိလကၤာႏုိင္ငံ၌ Sunday School တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူစုစုေပါင္း (တစ္သန္းရွစ္သိန္းႏွစ္ေသာင္း ငါးေထာင္ေျခာက္ရာေျခာက္ဆယ္သံုး(၁၈၂၅၆၆၃) ေယာက္ ရွိေပသည္။ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ားအတြက္ အျဖဴေရာင္ ၀တ္စံုႏွင့္ဗလာစာအုပ္ ေဘာလ္ပင္မ်ားကုိ အစုိးရမွ ေထာက္ပံ့ေပးပါသည္။

အဓိကထားသင္ၾကားေပးသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ အဘိဓမၼာ၊ ပါဠိ၊ ဇာတ္ေတာ္မ်ားႏွင့္ လူမႈက်င့္၀တ္ ယဥ္ေက်းစြာ ေနထုိင္စားေသာက္ေျပာဆုိဆက္ဆံမႈ မ်ားကုိ သင္ၾကားေပးသည္။ သင္ၾကားေပးသည့္ အတန္းေပါင္းမွာ Great (1) မွ Great (12) ထိ (၁၂)ခု ခြဲျခားသတ္မွတ္ထားေပသည္။ Great (1) မွ Great (6) ထိကုိ ေက်ာင္းစစ္စာေမးပြဲ က်င္းပေပးၿပီး Great (7) မွ Great (12) ထိကုိ အစုိးရစစ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ေျဖဆုိရသည္။ Great (1) ႏွင့္(2) ၌ အဂၤလိပ္လုိပါ သင္ၾကားေပးၿပီး က်န္ေသာအတန္းမ်ား၌ မိခင္ဘာသာျဖင့္သာ သင္ၾကားေပးၾကပါသည္။

Sunday School ေအာင္ျမင္ၿပီးလွ်င္ အျပင္ေက်ာင္းပညာမရွိလွ်င္လည္း တကၠသုိလ္ဒီပလုိမာ တုိက္႐ုိက္တက္ေရာက္သင္ၾကားႏုိင္ေပသည္။ Sunday School ေက်ာင္းကုိ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ား၌ ေညာင္ပင္ရိပ္ေအာက္၌ေသာ္လည္းေကာင္း ေက်ာင္းေဆာင္ေအာက္မ်ား၌လည္းေကာင္း ေနရာမေလာက္လွ်င္ ေက်ာင္းကြင္းျပင္မ်ား တြင္ သင္ၾကားၾကသည္ကုိ ေတြ႕ရေပသည္။

ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားကုိ အတန္းစာသင္ေက်ာင္းမ်ားပိတ္ေပးေသာ ဧၿပီ၊ ဇူလုိင္၊ ဒီဇင္ဘာလမ်ားတြင္ ေက်ာင္းပိတ္ေပးပါသည္။ First Term မွာ ဧၿပီလ တစ္လနား၊ Second Term တြင္ ဇူလုိင္လ တစ္လနား၊ Third Term တြင္ ဒီဇင္ဘာလ တစ္လနားပါ သည္။ အျပင္အတန္းေက်ာင္းမ်ားတြင္လည္း ဤကဲ့သုိ႔ ေက်ာင္းနားရက္မ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာကဲ့သုိ႔ (၃)လတိတိ တုိက္႐ုိက္ေက်ာင္းပိတ္ ေပးျခင္း မဟုတ္ေပ။ အျပင္ေက်ာင္းမ်ားမွ တစ္ပါတ္ကုိ စေန၊ တနဂၤေႏြ ေက်ာင္း(၂)ရက္ပိတ္ ေပးရာတြင္ သီရိလကၤာေက်ာင္းသားမ်ားသည္ စေနေန႔၌သာ နားရၿပီး တနဂၤေႏြေန႔၌ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားတြင္ Sunday School တက္ေရာက္ၾကပါသည္။

သီရိလကၤာႏုိင္ငံ ပညာေရးစနစ္သည္ စာမသင္ရေသာ ကေလးဟူ၍ မရွိရေအာင္ ကေလးဟူသမွ် ပညာသင္ၾကားရေပသည္။ အကယ္၍ မိဘမ်ားက မတတ္ႏုိင္လွ်င္ အစုိးရမွေသာ္လည္းေကာင္း အလွဴရွင္အဖြဲ႕အစည္းမွေသာ္လည္းေကာင္း ေထာက္ပံ့ေပးပါ သည္။ ဤႏုိင္ငံရွိ လူမ်ားသည္ ပညာေရးကုိ မည္မွ်ေလာက္ထိ စိတ္၀င္စားသနည္းဆုိလွ်င္ အသက္(၅၀)ေက်ာ္ေသာပုဂၢိဳလ္မ်ား စာေရးသူတုိ႔တက္ေရာက္ ေနေသာ တကၠသုိလ္တြင္ လာေရာက္ပညာသင္ၾကားၾကသည္ကုိ ေတြ႕ရွိရေသာေၾကာင့္ ပညာေရးကုိ အလြန္တန္ဖုိး ထားၾကပါသည္။

ဤႏုိင္ငံရွိ လူမ်ိဳးမ်ား၏ အားသာခ်က္တစ္ခုမွာ ကမၻာသံုးအဂၤလိပ္စာကုိ ထမင္းစားေရေသာက္ လူတုိင္းလုိလုိ ေျပာဆုိတတ္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ အလုပ္သမား၊ ကားသမား၊ သံုးဘီးသမား၊ ေစ်းေရာင္းသူမ်ားမွစ၍ အဂၤလိပ္လုိ သူ႔ေနရာသူ ေျပာဆုိ တတ္ၾကသည္ကုိ ေတြ႕ရေသာေၾကာင့္ စာေရးသူတုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံထက္ လူမႈဆက္ဆံေရး အတြက္ သာလြန္သည္ကုိ ေတြ႕ရွိရေပသည္။ ႏုိင္ငံတကာမွ လာၾကေသာ ဧည့္သည္မ်ားသည္ ဧည့္လမ္းညႊန္မလုိဘဲ သြားခ်င္သည့္ေနရာကုိ သြားလုိ႔ရေပသည္။ စာေရးသူတုိ႔လည္း မည္သည့္ကားကုိမဆုိ ငွား၍လည္းေကာင္း လုိင္းကားစီး၍လည္းေကာင္း အလြယ္တကူသြားႏုိင္ျခင္းမွာ ဤႏုိင္ငံရွိလူမ်ား အဂၤလိပ္စာကုိ တီးမိေခါက္မိ တတ္ထားျခင္းေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးသူတုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံရွိ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ တုိးတတ္ေနေသာ အုိင္တီေခတ္ႀကီး၌ ကမၻာသံုးျဖစ္ေနသည့္ အဂၤလိပ္စာကုိ သူ႔ေနရာသူ အသံုးခ်တတ္ရန္ ကမၻာႏွင့္ရင္ေဘာင္တန္ၿပီး ၀င္ဆန္႔ႏုိင္ရန္ မည့္သည့္အရြယ္မဆုိ ေလ့လာလုိက္စားၾကပါလုိ႔ တုိက္တြန္းအႀကံေပးလုိက္ရပါေပသည္။

အရွင္ေကာမလ(ခ)ဆန္နီေနမင္း

Sanninaymin@gmail.com

သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ

B.A (Buddhism)

M.A (university of Kelaniya)

Colombo, Sri lanka.

ျမန္မာျပည္ႏွင့္ Sunday School

အစည္းအေ၀း မွတ္တမ္းတင္မ်ား

ေလာကတြင္ “မျပဳေကာင္းသည္သာရွိ၍ မတတ္ေကာင္းသည္ မရွိေပ။ မတုပ ေကာင္းသည္သာရွိ၍ မျမင္ေကာင္းသည္ မရွိေပ။ မလုိက္စားေကာင္းသည္သာရွိ၍ မသိေကာင္းသည္ဟူ၍ မရွိပါ”။

ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးသူတုိ႔ သီရိလကၤာႏုိင္ငံ၌ ပညာသင္ေနၾကေသာ သံဃာေတာ္မ်ားသည္ မိခင္ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွ အတုယူစရာေကာင္းေသာ ဘာသာေရးအေလးထားမႈလည္းျဖစ္ လူသားတုိ႔တြင္ အသိပညာ ဘာသာေရးပညာ ယဥ္ေက်းမႈပညာမ်ားႏွင့္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ခ်စ္ခင္ၾကင္နာ နားလည္မႈမ်ားရွိေစသည့္အျပင္ ေလးသေခ်ၤႏွင့္ကမၻာတစ္သိန္းကာလပတ္လံုး မည္သည့္လူသားမွ် မျပဳက်င့္ မျဖည့္စြမ္းႏုိင္သည့္ ပါရမီဆယ္ပါးတုိ႔ကုိ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ၿပီး ေျခာက္ႏွစ္တိတိ မေသရံုတမယ္ ခက္ခဲလွသည့္အက်င့္ကုိက်င့္ကာ တစ္ရက္(၂၄)နာရီတြင္ (၂)နာရီမွ် ခႏၶာကုိယ္အတြက္ အနားေပးၿပီး (၄၅)ႏွစ္ကာလတာပတ္လံုး သတၱ၀ါအားလံုးတုိ႔အား ေစတနာ ေမတၱာ ကရုဏာေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ ေဟာၾကားေပးေတာ္မူခဲ့ေသာ ျမတ္ဗုဒၶ၏ တရားေတာ္မ်ား မေပ်ာက္ကြယ္ရန္အတြက္ သီရိလကၤာႏုိင္ငံ၌ က်င့္သံုးေနေသာ Sunday School ေခၚ ဗုဒၶစာေပ ယဥ္ေက်းမႈစာေပမ်ား သင္ၾကားေပးမႈစနစ္မ်ားကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ က်င့္သံုးအေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္ ၀ုိင္း၀န္းႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ေပးႏုိင္ရန္အတြက္ စည္းေ၀းတုိင္ပင္ ေဆြးေႏြးအႀကံျပဳပြဲေလးကုိ (၂၅.၀၉.၂၀၁၀) ညေန (၃)နာရီတြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကပါသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ Sunday School အေကာင္အထည္ေဖာ္ရန္အတြက္ စိတ္ပါ၀င္စားသည့္ သံဃာေတာ္ (၁၈)ပါး တက္ေရာက္ ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ခဲ့ၾကပါသည္။ အဓိကထား တုိင္ပင္ခဲ့သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားမွာ ဒီႏုိင္ငံ၌ ပညာသင္နည္းစနစ္မ်ား၊ ျပ႒ာန္းသင္ၾကားသည့္ ဘာသာေရးအေၾကာင္းအရာမ်ား၊ အတန္းခြဲသင္ၾကားပံုမ်ား၊ သင္ၾကားေပးျခင္း၏ အက်ိဳးရလဒ္မ်ား၊ မိမိတုိ႔ အမိျမန္မာျပည္ႏွင့္ ဤႏုိင္ငံ၏ မတူသည့္ ဓေလ့ယဥ္ေက်းမႈမ်ား၌ အစားထုိးသင္ၾကားေပးသင့္သည့္ ဘာသာေရးစာေပမ်ားစသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ေဆြးေႏြးအႀကံျပဳ တုိင္ပင္ခဲ့ၾကပါသည္။

ထုိေဆြးေႏြးခဲ့သည့္ အေၾကာင္းမ်ားႏွင့္ ဒီႏုိင္ငံမွ မူရင္းျပ႒ာန္းသည့္ စာအုပ္မ်ားကုိ ဘာသာျပန္ၿပီး သာသနာေရး၀န္ႀကီးဌာနႏွင့္ ႏုိင္ငံေတာ္သံဃာ့မဟာနာယကဆရာေတာ္ ႀကီးမ်ားထံသုိ႔ စာေပးဖုိ႔ရန္ တုိင္ပင္ခဲ့ၾကသည္။ ျမန္မာျပည္တြင္ သင္ၾကားရန္အတြက္ သင္ရုိးညြန္တမ္းမ်ား၌ ဤႏုိင္ငံ၌ျပ႒ာန္ထားသည့္ စာအုပ္မ်ားကုိၾကည့္၍ လုိအပ္သည့္မ်ား ျဖည့္စြက္၊ ပယ္ႏႈတ္သင့္သည့္အခ်က္မ်ားကုိ ပယ္ႏႈတ္ကာ အတန္းအသီးသီအတြက္ စာအုပ္မ်ားေရးသားရန္ အသီးသီး တာ၀န္ယူခဲ့ၾကပါသည္။

ဤႏုိင္ငံတြင္ အတန္း(၁၂)တန္းခြဲကာ သင္ၾကားေပးေသာေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္တြင္လည္း သူငယ္တန္းအပါအ၀င္ အတန္း(၁၁)တန္းခြဲ၍သင္ၾကားရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ စာအုပ္ထုတ္ရန္ကုန္က်ေငြ၊ Sunday School ေက်ာင္းမ်ားသုိ႔ လုိအပ္သည့္မ်ား ေလ့လာရန္ သြားခလာခစရိတ္၊ သူတုိ႔သင္ၾကားသည့္ စာအုပ္မ်ား၀ယ္ရန္ကုန္က်ေငြ၊ စာရြက္စာတမ္းခ မိတၱဴခမ်ား ကုန္က်ေငြအတြက္ ရန္ပံုေငြလုိအပ္သည္ကုိလည္း ေဆြးေႏြးၾကရာ ယခုေလာေလာဆယ္တြင္ အဖြဲ႔၀င္ပါ၀င္ျပဳလုပ္သည့္ သံဃာေတာ္(၁၈)ပါးမွ တစ္ပါးလွ်င္ ႐ူးပီေငြ (၅၀၀)က်ပ္စီ စာေရးသူထံသုိ႔ လွဴဒါန္းထားၾကပါသည္။ ေနာင္လာမည့္ ကုန္က်စရိတ္ကုိေတာ့ မည္သုိ႔လုပ္လွ်င္ ေကာင္းမလဲလုိ႔ စဥ္းစားဆဲပင္။

တကယ္ေတာ့ စာေရးသူတို႔ စာသင္သားသံဃာေတာ္မ်ားသည္ ဘုန္းကံႀကီးမား ေငြခ်မ္းသာ၍ ျပည္ပ၌ ပညာသင္ၾကားေနၾကျခင္း မဟုတ္ေပ။ ေခတ္ပညာအေတြးအေခၚမ်ားႏွင့္ ဗုဒၶစာေပမ်ားကုိ ျဖန္႔ျဖဴးေပးႏုိင္ရန္ မိဘေဆြမ်ိဳးမ်ားထံမွ စုစည္းၿပီး ေခၽြးတာသံုးစြဲကာ ပညာသင္ၾကားေနၾကျခင္းေၾကာင့္ ယခု Sunday School အတြက္ ကုန္က်မည့္ေငြမ်ားကုိ ကုိယ္ပုိင္ကုန္က်စရိတ္ ထုတ္ေပးခ်င္ေသာ္လည္း မျဖစ္ႏုိင္၍ စဥ္းစားေနရဆဲပင္ ျဖစ္ေပသည္။

ေအာ္ ရခဲလွသည့္ လူ႕ဘ၀ေလးရေနခုိက္မွ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ေကာင္းမႈကုသုိလ္မ်ား မလုပ္၊ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ လုပ္ပါမလဲေနာ္။ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈလုပ္ႏုိင္ေသာ ဘ၀သည္ လူ႕ဘ၀တစ္ခုမွ်သာ ရွိပါသည္။ နတ္ျပည္ ျဗဟၼာျပည္၌ စည္စိမ္းခ်မ္းသာမ်ားသာ ခံစားေနရ၍ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈလုပ္ဖုိ႔ရန္ ခက္ခဲသကဲ့သုိ႔ ငရဲ တိရစၧာန္ ၿပိတၱာ အသုရာယ္ဟူေသာ အပါယ္(၄)ဘံုသုိ႔ ေရာက္လွ်င္လည္း အသိဉာဏ္လည္းမရွိ။ ဒုကၡမ်ားသာ ခံစားေနရေသာေၾကာင့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈလုပ္ဖုိ႔ရန္ မလြယ္ကူလွေပ။ လူ႕ဘ၀သည္ အထက္တက္မယ္ဆုိ အစြန္ဆံုးထိ တက္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္သကဲ့သုိ႔ ေအာက္သုိ႔က်မည္ဆုိလွ်င္ ဂ်ိဳးကပ္သည့္အထိ လုပ္ႏုိင္ေသာ ဘံုဘ၀ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶက လူ႔ဘ၀သည္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈျပဳလုပ္ရန္ အေကာင္းဆံုးေသာ ဘံုဘ၀ျဖစ္သည္ဟု မိန္႔ၾကားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

ဆက္လက္၍ Sunday School နဲ႔ပတ္သတ္၍ ေလ့လာေတြ႕ရွိ စံုစမ္းရသမွ်ကုိ တင္ျပေပးပါမည္။

အရွင္ေကာမလ(ခ)ဆန္နီေနမင္း
Sanninaymin@gmail.com
သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ
B.A (Buddhism)
M.A (university of Kelaniya)
Colombo, Sri lanka.

တဏွာအစစ္ တရာ့ရွစ္

“တဏွာသံုးတန္၊ တည္ထားျပန္၊ အာကာသံႏွင့္ေျမွာက္၊ တဏွာအစစ္၊ တရာ့ရွစ္ ကုိယ္မွာျဖစ္၍ေရာက္”ဟူသည္ႏွင့္အညီ ကာမတဏွာ၊ ဘ၀တဏွာ၊ ၀ိဘ၀တဏွာသံုးပါးကုိ ႐ူပါ႐ံုဟူေသာ အဆင္း၊ သဒၵါ႐ံုဟူေသာ အသံ၊ ဂႏၶာ႐ံုဟူေသာ အနံ႔၊ ရသာ႐ံုဟူေသာ အရသာ၊ ေဗာ႒ဗၺာ႐ံုဟူေသာ အထိအေတြ႕၊ ဓမၼာ႐ံုဟူေသာ ႀကံစည္ေတြးေခၚ စဥ္းစား ေသာစိတ္ (၆)ပါးႏွင့္ေျမွာက္ပါက (၃x၆=၁၈)ပါးရ၏။ ထုိ(၁၈)ပါးကုိ မ်က္ေမွာက္ပစၥဳပၸန္၊ အတိတ္၊ အနာဂတ္ဟူေသာ ကာလသံုးပါးႏွင့္ေျမွာက္ပါက (၃x၁၈=၅၄)ပါးရ၏။ တဖန္ ထုိ(၅၄)ပါးကုိ မိမိ သူတစ္ပါးဟူေသာ သႏၱာန္(၂)ပါးျဖင့္ ေျမွာက္ပါက (၅၄x၂=၁၀၈) ပါးရ၏။

လူသားစေသာ သတၱ၀ါတုိ႔သည္ “စြဲလမ္းမႈ တပ္မက္ခံုမင္ ခ်စ္ခင္မႈ”ဟူေသာ တဏွာေလာဘကုိ အျပစ္ဟုမျမင္ဘဲ အခ်စ္ဟု ျမင္ေနၿပီး ခ်စ္ခင္တြယ္တာေနၾကသည္။ ထုိသုိ႔ ေတြ႕ျမင္ေနၾကေသာေၾကာင့္ ဘ၀သံသရာ ခရီးတေလွ်ာက္လံုးတြင္ ဒုကၡမ်ိဳးစံုတုိ႔နဲ႔ ေတြ႕ႀကံဳေနရျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

တဏွာေလာဘမ်ား ျဖစ္ရျခင္းမွာ အမွန္ကုိအမွန္အတုိင္း မသိျမင္ေအာင္ ေလာကီအာ႐ံုကာမဂုဏ္၀တၳဳမ်ားကုိ ႏွစ္သက္သာယာဖြယ္အာ႐ံုမ်ားဟု ထင္ျမင္လာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးေသာ ဒိ႒ိေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။ ပကတိအမွန္တရားမ်ားကုိ အထင္ျမင္မွားေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးထားေသာ ဒိ႒ိ(အမွန္အတုိင္းမျမင္ျခင္း)ေၾကာင့္ လူသားတုိ႔သႏၱာန္မွာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် တဏွာေလာဘမ်ား ျဖစ္ေပၚေနၾကရပါသည္။

ထုိတဏွာေလာဘ ျဖစ္ေပၚလာေစရန္ ေနာက္ခံအေၾကာင္းတရားမ်ားျဖစ္ေသာ မေကာင္းေသာအရပ္၌ ေနရျခင္း၊ လူမုိက္လူယုတ္မ်ားႏွင့္ေပါင္းသင္းျခင္း၊ ႏွစ္သက္စရာ လုိခ်င္စရာ အာ႐ံုမ်ားနဲ႔ ဆံုစည္းျခင္း၊ မသင့္မေလ်ာ္ ႏွလံုးသြင္းလြဲေခ်ာ္ျခင္း၊ သာယာဖြယ္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ အာ႐ံုမ်ားဟု ႐ႈ႕ျမင္သံုးသပ္ျခင္းစေသာ အေၾကာင္းတရားမ်ား အေျမာက္ အမ်ား ရွိေပသည္။

` လူသားမ်ား ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ေတြ႕ႀကံဳေနရေသာ ေလာကီအာ႐ံုမ်ားသည္ အမွန္စင္စစ္ ဆင္းရဲမ်ိဳးစံု ဖန္တီးေပးတတ္ေသာ သေဘာရွိေသာေၾကာင့္ အမွန္တကယ္ သာယာဖြယ္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ တြယ္တာမက္ေမာဖြယ္ အာ႐ံုမ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ တဏွာေလာဘကင္းေအာင္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ၾကေသာ ဘုရားရဟႏၱာအရိယာသူေတာ္ေကာင္းမ်ားသည္ ထုိအာ႐ံုမ်ားကုိ စက္ဆုပ္႐ြံရွာဖြယ္ အာ႐ံုမ်ားဟု အရွိကုိအရွိတုိင္း သိျမင္ၾကေသာေၾကာင့္ မည္သည့္ အာ႐ံုကုိ ေတြ႕ျမင္ရေသာ္လည္း တြယ္တာမက္ေမာဖြယ္မႈမ်ား မျဖစ္ၾက၍ ၿငိမ္းေအးမႈ ခ်မ္းသာကုိ ခံစားရပါသည္။

ပုထုဇဥ္သတၱ၀ါတုိ႔သည္ကား အမွန္ကုိအမွန္အတုိင္း မျမင္ေသးေသာ ဒိ႒ိႏွင့္ ထုိကဲ့သုိ႔ မျမင္ႏုိင္ေအာင္ ဖံုးလႊမ္းေပးထားေသာ ေမာဟ(အ၀ိဇၨာ)ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ ျမင္ရႀကံဳရေတြ႕သမွ်ေသာ အာ႐ံုတုိ႔အေပၚ၌ တပ္မက္မႈတဏွာေလာဘမ်ား ျဖစ္ေနၾကရေပသည္။ “ျမင္းကုိ မ်က္မွန္စိမ္းတပ္ၿပီး ျမက္ေျခာက္မ်ားကုိေကၽြးရာ ျမင္းက ျမက္စိမ္းေတြပဲဟု အမွားျမင္ကာ ၿမိန္ၿမိန္ရွက္ရွက္ စားသကဲ့သုိ႔ ပုထုဇဥ္ သတၱ၀ါတုိ႔သည္လည္း ေမာဟတည္းဟူေသာ မ်က္မွန္စိမ္းတပ္မႈေၾကာင့္ ေနာက္ကြယ္တြင္ ဆင္းရဲဒုကၡအသြယ္သြယ္ ၿခံရံေနသည့္ စက္ဆုပ္ရြံရွာဖြယ္၊ မတင့္တယ္ေသာ အသုဘ အာ႐ံုတုိ႔ကုိ တကယ္သာယာဖြယ္ မက္ေမာဖြယ္အာ႐ံုမ်ားဟု ႐ႈ႕ျမင္ၿပီး လုိခ်င္ တပ္မက္ေနေပသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိတို႔သည္ သံသရာကၽြတ္လမ္းကုိ မသြားႏုိင္ေသးလွ်င္ေတာင္မွ သံသရာထဲက်င္လည္ေနစဥ္မွာ ဘယ္ရာသည္ ျပဳလုပ္သင့္ မျပဳလုပ္သင့္။ ဘယ္ရာကုိ ျပဳလုပ္လွ်င္ မည္သုိ႔ေသာ ေကာင္းက်ိဳးဆုိးက်ိဳးရမည္၊ ဘယ္ရာကုိမျပဳလုပ္လွ်င္ မည္သုိ႔ ေသာ ခ်မ္းသာ၊ဆင္းရဲကုိ ခံစားရမည္စသည့္အခ်က္မ်ားကုိ မိမိသည္ မည္သည့္ကိစၥကုိမဆုိ မျပဳလုပ္ခင္ကတည္းက စဥ္းစားဆင္ျခင္ႏုိင္ေသာ အသိဉာဏ္ေလးမ်ား ထာ၀ရ မိမိသႏၱာန္ရွိေအာင္ လုပ္ထားရပါလိမ့္မည္။

သုိ႔မွသာလွ်င္ မိမိတုိ႔ သံသရာေလာကႀကီးထဲ၌ က်င္လည္ေနစဥ္မွာပင္ မိမိအတြက္ ေကာင္းက်ိဳးမ်ားမ်ားရၿပီး ဆင္းရဲဒုကၡမ်ားနည္းကာ ဘ၀အတြက္ သာယာလွပ ေနပါ လိမ့္မည္။

အရွင္ေကာမလ(ခ)ဆန္နီေနမင္း

Sanninaymin@gmail.com

သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ

B.A (Buddhism)

M.A (university of Kelaniya)

Colombo, Sri lanka.

စကားေျပာၾကရာ၀ယ္

စကားေျပာဆုိရာ၌ လိမ္မာပါးနပ္စြာ ေျပာဆုိတတ္ရန္ လုိအပ္သကဲ့သုိ႔ တဘက္လူရဲ႕စကားကုိ ေသခ်ာနားလည္ေအာင္ နားေထာင္ရန္လည္း လုိအပ္ပါေပသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က မိမိကသာ ေျပာခ်င္၍ တဘက္လူရဲ႕စကားကုိ နားမေထာင္ခ်င္တာတုိ႔ ဆုိလိုခ်က္ကုိ ၿပီးဆံုးေအာင္ နားမေထာင္တာတုိ႔ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။


တကယ္ေတာ့ စကားေျပာဆုိျခင္းသည္ အလြန္အေရးပါ အရာေရာက္ေသာ က႑တစ္ခုျဖစ္သည္ကုိ လူတုိင္းသိေနၾကေသာ္လည္း စကားမည္သုိ႔မည္ပံု ေျပာဆုိရမည္ဆုိသည့္ အခ်က္အလက္မ်ားကိုေတာ့ ေလ့လာမွတ္သား မက်င့္ႀကံၾကသည္က မ်ားေနသည္ကုိ ေတြ႕ရွိရေပသည္။

စကားေျပာေကာင္းျခင္း၊ စကားကုိ ေရလည္ပတ္လည္ ေျပာဆုိတတ္ျခင္း၊ လုိရင္းတုိရင္းျဖစ္ေအာင္ ေျပာဆုိတတ္ျခင္းစသည့္ အခ်က္အလက္မ်ားကုိ စကားေျပာဆုိရာ၌ အထူးသတိထားရန္ လုိအပ္လွေပသည္။ စကားေျပာဆုိေကာင္းလွ်င္ အရာရာကုိ ေအာင္ျမင္သကဲ့သုိ႔ လူခ်စ္လူခင္လည္း ေပါမ်ားေပသည္။ စကားေျပာဆုိျခင္းနဲ႔ပတ္သတ္၍ ျမတ္ဗုဒၶမိန္႔ေတာ္မူခဲ့ေသာ စကားေျပာေကာင္းျခင္း အဂၤါ(၆)ပါးကုိ တင္ျပခ်င္ပါသည္။ ၎တုိ႔မွာ...........

၁။ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးဖြယ္ ကုိယ္အမူအရာရွိျခင္း။
၂။ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးဖြယ္ ႏူတ္အမူအရာရွိျခင္း။
၃။ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးဖြယ္ လုိက္ေလွ်ာတတ္ျခင္း။
၄။ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးဖြယ္ မွ်တေ၀ဖန္မူရွိျခင္း။
၅။ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးဖြယ္ ကုိယ္က်င့္သိကၡာရွိျခင္း။
၆။ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးဖြယ္ အသိပညာရွိျခင္းတုိ႔ပင္ ျဖစ္ေပသည္။

စကားေျပာဆုိရာ၌ အဓိကထားရမည့္ အခ်က္မွာ မိမိေျပာေသာစကားသည္ သူတစ္ပါးအတြက္ မထိခုိက္ မနစ္နာ မၾကမ္းတမ္းေသာ စကားမ်ားကုိေရွာင္ၿပီး ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ေစလုိေသာ ေမတၱာဓာတ္ျဖင့္ ေျပာဆုိဆက္ဆံမွ သာလွ်င္ မိမိရဲ႕စကားသည္ အဓိပၸါယ္ရွိ၍ ေအာင္ျမင္မႈရေပလိမ့္မည္။

လူ႔ေလာကစကားေျပာၾကရာတြင္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ေဆြမ်ိဳးေမာင္ႏွမမ်ားကဲ့သုိ႔ သေဘာထားၿပီး လိမ္မာယဥ္ေက်းေသာ စကားလံုးမ်ားျဖင့္ ေျပာဆုိမွသာလွ်င္ လူရာ၀င္ေသာ စကားျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ထုိ႔ျပင္ မိမိစကားေျပာဆုိမည္ဆုိလွ်င္ မိမိရဲ႕စကားသည္ မိမိေျပာခ်င္ေသာ အဓိပၸါယ္ကုိေရာက္မေရာက္ ဆုိသည့္အခ်က္လည္း သတိထားရန္ လိုအပ္လွေပသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေျပာခ်င္ေဇာျဖင့္ ေျပာခ်လုိက္ရာ ဆုိလုိခ်င္သည္ကားတျခား ေျပာလုိက္သည္ကတျခား ျဖစ္ေနတတ္၍ ဒုကၡေတြ႕တတ္ေပသည္။

လူသားမ်ားသည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ျမတ္ဗုဒၶနဲ႔ပတ္သတ္ေသာစကား ရဟန္းသံဃာမ်ားနဲ႔ ေျပာဆုိေသာ စကားမ်ားကုိ မေျပာမဆုိတတ္ မသံုးႏႈန္းတတ္သည္က မ်ားလာသည္ကုိ ေတြ႕ရေသာေၾကာင့္ ထုိအသံုးအႏႈန္း မ်ားကုိလည္း တင္ျပေပးခ်င္ပါသည္။


ျမတ္ဗုဒၶ႐ုပ္ပြားေတာ္အား ေတြ႕ျမင္ရပါက သပၸါယ္လုိက္တာ၊ ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းလုိက္တာဟုသာ ေျပာဆုိရပါမည္။ ျမတ္ဗုဒၶ႐ုပ္ပြားေတာ္သည္ ေလ်ာင္းေတာ္မူပံု၊ ရပ္ေတာ္မူပံု၊ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူပံုတုိ႔ ရွိၾကပါသည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ ႐ုပ္ပြားေတာ္မ်ားကုိ ေတြ႕ျမင္ရလွ်င္ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ သံုးႏႈန္းေျပာဆုိတတ္ရန္ လုိအပ္ပါသည္။

ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားနဲ႔ေျပာဆုိရာတြင္လည္း အရွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္၊ တင္းပါး၊ မွန္ပါ့ဘုရား။ ေလွ်ာက္တင္ပါသည္ဘုရား။ ၾကြေတာ္မူပါဘုရား။ ၾကည္ညိဳပါသည္ဘုရား။ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးေတာ္မူပါဘုရား။ အလွဴခံေတာ္မူပါဘုရား။ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းပါသည္ဘုရား။ ဖူးေမွ်ာ္ပါသည္ဘုရားစသည့္ အေျပာအဆုိမ်ားကုိ သူ႔ေနရာသူ ေျပာဆုိတတ္ရန္ လုိအပ္ပါေပသည္။

စကားေျပာမတတ္၍ ေျပာတတ္သလုိ ေျပာလွ်င္ေရာ အျပစ္ရွိသလားလုိ႔ ေမးလာလွ်င္ စိတ္ထဲက ၾကမ္းတမ္းမုိက္႐ုိင္းလုိေသာ စိတ္ဆႏၵမရွိပါက အျပစ္မရွိေသာ္လည္း ဗုဒၶသာသနာႏြယ္၀င္မ်ားျဖစ္ပါက လူသူေလးပါးထဲတြင္ ထုိသုိ႔ေျပာဆုိမွသာလွ်င္ မိမိတို႔၏စကားသည္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ေသာ စကားျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

ယခုေခတ္ လူငယ္ေလးမ်ားသည္ ရဟန္းသံဃာမ်ားႏွင့္ စကားေျပာရမည္ကုိ ေၾကာက္သလုိလုိ လန္႔သလုိလုိ ျဖစ္ေနတတ္ၿပီး စကားမေျပာခ်င္ၾကေပ။ ထုိသုိ႔ ရဟန္းသံဃာမ်ားႏွင့္ မေျပာမဆုိ မရင္းႏွီးေသာေၾကာင့္ သူတို႔ေလးမ်ား၏ သႏၱာန္၌ ဗုဒၶနဲ႔သက္ဆုိင္ေသာ ယဥ္ေက်းမႈအသိပညာမ်ား ေခါင္ပါးေနၾကျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ စာေရးသူက မိမိထံသုိ႔ ဘာသာေရး၊ ပညာေရး၊ ဗဟုသုတစေသာ အသိပညာမ်ား ေမးျမန္းခ်င္၍ ေရာက္လာၾကေသာ ေခတ္လူငယ္မ်ားအား စကားမေျပာတတ္လုိ႔ဆုိၿပီး စကားမေျပာ မေမးျမန္းဘဲနဲ႔ေတာ့ မေနပါနဲ႔။ သိခ်င္တာကုိေမးပါ။ ဘယ္လုိေျပာရမည္ဆုိတာကုိလည္း သိခ်င္ရင္ ေမးပါ။ စကားမေျပာတတ္လုိ႔ မေျပာမေမးဘဲေနသြားမည္ဆုိလွ်င္ သင္တုိ႔သႏၱာန္မွာ ဘာသာေရးဗဟုသုတ အသိဉာဏ္မ်ား ရရွိလာလိမ့္မည္ မဟုတ္၊ ငါသည္ သင္တုိ႔အား ငါ၏ေမာင္ႏွမသားခ်င္းကဲ့သုိ႔ သေဘာထားေသာေၾကာင့္ အစဦး၌ ေျပာတတ္သလုိ ေျပာႏုိင္ပါသည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူေပးခဲ့သည္။

စာေရးသူကုိယ္တုိင္ကလည္း ျပည္ပ၌ ပညာသင္ေနတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် တရားမေဟာႏုိင္ေသး၍ အြန္းလုိင္းကေန မိမိရင္ထဲ၌ ရွိေနသည့္ အသိပညာမ်ားကုိ အမ်ားအက်ိဳးရွိေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ထားေသာေၾကာင့္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ပုိ႔စ္ေရးတင္၍ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ေမးျမန္းလာမႈမ်ားကုိ ေျဖဆုိေပးေနျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

ဤပုိ႔စ္ကုိ ေရးသားျခင္းသည္ မိမိတို႔၏ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား စကားေျပာဆုိျခင္းနဲ႔ပတ္သတ္၍ လိမ္မာယဥ္ေက်းေစလုိေသာ ဆႏၵျဖင့္ ေရးသားတင္ျပလုိက္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ယခုေတာ့ ဤမွ်နဲ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ပါရေစ။ ေနာက္မွ ဆက္လက္ေရးသားတင္ျပေပးပါအုန္းမည္။

ေလွ်ာက္မိေလွ်ာက္ရာ ေျခလွမ္းမ်ားစြာ

သံသရာအစ တဏွာ(အ၀ိဇၨာ)ကဆုိသည့္အတုိင္း တဏွာမကုန္ေသးသမွ် သံသရာထဲ၌ က်င္လည္ၾကရအုန္းေပမည္။ ေလာေလာဆယ္ လူ႔ဘ၀ဆုိသည့္ လူ႕ဘံုေလးထဲ၌ တစ္ေထာက္တစ္ေနရာ နားေနတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာျဖင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းရသည့္ ေျခလွမ္းေတြ မနည္းေတာ့ပါလား။


ကေလးဘ၀ လမ္းေလွ်ာက္တတ္သည့္ အခ်ိန္မွစၿပီး ေသဆံုးမည့္အခ်ိန္ထိ လူ႔ဘ၀ လူ႔ဘံုတစ္ခဏတာအခ်ိန္ေလးတြင္ ေျခလွမ္းေတြ မ်ားစြာေလွ်ာက္လွမ္းရအုန္းမည္မုိ႔ မိမိေလွ်ာက္လွမ္းရမည့္ ေျခလွမ္းမ်ားကုိ ေကာင္းစြာေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ရန္ ျပင္ဆင္ၾကရပါ လိမ့္မည္။ လူ႔ဘ၀ေလး၌ ဤမွ်ေလာက္ ေျခလွမ္းမ်ား ေလွ်ာက္လွမ္းေနရရင္ သံသရာ တေလွ်ာက္လံုး ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ရသည့္ ေျခလွမ္းေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မ်ားခဲ့မလဲ မသိဘူးေနာ္။

ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခ်ိန္မွစ၍ ေျခလွမ္းမ်ား စတင္ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း လူသားတစ္ေယာက္ လုပ္ေဆာင္ျပဳလုပ္သင့္သည့္ အမ်ားအက်ိဳး ႏွင့္ လူ႔ေလာကကုိ ၀င္ဆန္႔ႏုိင္ရန္ လူသားတုိ႔တတ္ေျမာက္ရမည့္ အတန္းပညာမ်ား သင္ၾကားရန္အတြက္ ေျခလွမ္းမ်ား မျဖစ္မေန ေလွ်ာက္လွမ္းေနရေပမည္။

“ေအာ္.......ဘာလုိလုိနဲ႔ ေျခလွမ္းေတြ ေလွ်ာက္လာလုိက္ရတာ နားရတယ္လုိကုိ မရွိပါလား။ နိဗၺာန္ဆုိသည့္ ပန္းတုိင္ကုိ မေရာက္ေသးသမွ် ေျခလွမ္းမ်ား ဆက္ေလွ်ာက္ရအုန္းမွာပါလား”ဟု ေတြးေတာ္ရင္းနဲ႔ အသက္(၁၈)ႏွစ္အရြယ္တြင္ မႏၱေလး၊ သာသနာ့တကၠသုိလ္သုိ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ရေပသည္။ သာသနာ့တကၠသုိလ္ B.A degree ေအာင္ျမင္ၿပီးေသာအခါ မိမိ၏ေျခလွမ္းမ်ားသည္ သာသနာျပဳတာ၀န္က်ေသာ ျမစ္ႀကီးနားခ႐ုိင္၊ တႏုိင္းၿမိဳ႕ေလးၿမိဳ႕သုိ႔ ဆက္ခဲ့ရေပသည္။

တႏုိင္းၿမိဳ႕ေလးသည္ ကခ်င္၊ ရွမ္း၊ နာဂ၊ လီဆူး၊ ဗမာတုိ႔ စုေပါင္းေနထုိင္ၾကေသာ ၿမိဳ႕ေလးျဖစ္၍ သာယာေသာ္လည္း ပညာေရးက႑မွာျဖင့္ အေတာ္ေလး ေခါင္ပါးေနေသး ေသာေၾကာင့္ မိမိတတ္ႏုိင္သည့္ ပညာေရးကုိ ေဆာင္ရြက္ေပးမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ၿပီးေနာက္ မိမိေျခလွမ္းမ်ားကုိ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ ေလွ်ာက္လွမ္းေပးခဲ့သည္။ မိမိတာ၀န္က်ေသာ ေတာင္တန္းသာသနာျပဳေက်ာင္းေလး၌ လူငယ္ဖြဲ႔ၿဖိိဳးေရး ပရဟိတေဂဟာႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းရွိသျဖင့္ မိမိအတြက္ တန္ဖုိးရွိေသာ ေျခလွမ္းမ်ား ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု စဥ္းစားမိ၍ ၀မ္းသာပီတိျဖစ္မိပါသည္။

ပရဟိတေဂဟာ၌ လာေနၾကေသာ မိဘဆင္းရဲေသာကေလးမ်ား၊ မိဘမဲ့ေသာ ကေလးမ်ားကုိ အတန္းစံုပညာသင္ၾကားေပးခဲ့သည့္အျပင္ သူတုိ႔ကုိေကၽြးေမြး ျပဳစုေစာင့္ ေရွာက္ေပးခဲ့ပါသည္။ ၿမိဳ႕ေပၚ၌ေနၾကေသာ ေငြေၾကးမတတ္ႏုိင္ၾကသည့္ ကေလးငယ္မ်ား လည္း ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းတြင္ လာေရာက္၍ ပညာသင္ၾကားၾကပါသည္။ ကေလးမ်ားကုိ မိမိတတ္သည့္ ပညာမ်ားအား အစြမ္းကုန္ အခ်ိန္ေရာလူပါ ပင္ပန္းခံၿပီး သင္ၾကားေပးခဲ့ေသာေၾကာင့္ သူတုိ႔ေလးမ်ား၏ ေျခလွမ္းမ်ား လွပခဲ့ေပသည္။

မိမိလူ႔ဘ၀ေလး၌ လူ႔ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးအမ်ား ရရွိေနတဲ့အခ်ိန္ကာလေလးမွာ အမ်ားအက်ိဳးကုိ တတ္ႏုိင္သမွ် လုပ္ေပးမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ကာ ေက်ာင္းဖြင့္၌ အတန္းပညာမ်ားကုိ သင္ၾကားေပးျခင္း၊ က်ဳရွင္မ်ားျပသေပးျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေပးသည့္အျပင္ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္၌ ေခတ္လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္ကေလးမ်ားအား ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ကြန္ပ်ဳတာ အဂၤလိပ္စာတုိ႔ကုိ သင္ၾကားေပးခဲ့ပါေသးသည္။

ဗုဒၶဘာသာမ်ိဳးဆက္သစ္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အျခားဘာသာ၀င္ မ်ိဳးဆက္သစ္ ေသာ္လည္းေကာင္း ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္၌ လြတ္လပ္ေပ်ာ္ပါးစြာေနခ်င္ၾကသည္မွာ ဓမၼတာျဖစ္ေန၍ ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းကုိ မတတ္ေရာက္ခ်င္ၾကေပ။ သူတုိ႔၏ စိတ္အလုိကုိ မိမိက ေက်ာ္လြန္သိရွိေနျခင္းေၾကာင့္ အစဦးကတည္းကပင္ အတန္းပညာ၊ အဂၤလိပ္စာ၊ ကြန္ပ်ဳတာပညာမ်ားကုိ သင္ၾကားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ထုိသုိ႔သင္ၾကားခဲ့ျခင္းေၾကာင့္လည္း ေခတ္လူငယ္မ်ိဳးသစ္မ်ားသည္ မိမိ၏ သြန္သင္ဆံုးမမႈကုိ မဆန္က်င္ႏုိင္ခဲ့ၾကေပ။

မ်ားေသာအားျဖင့္ ေခတ္လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးမ်ားသည္ ေလာကီအတတ္ပညာ မတတ္ေျမာက္ပါက သူတို႔ကုိ ရင္ေဘာင္တန္၍ မေျပာဆုိမဆက္ဆံ ဆရာမလုပ္ႏုိင္ လွ်င္ သူတုိ႔အား သြန္သင္ဆံုးမဖုိ႔ရန္ လြန္စြာခက္ခဲလွ၏။ ထုိသုိ႔ေသာအေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ငယ္စဥ္ကတည္းက စဥ္းစားမိထားေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶစာေပကုိ တတ္႐ံုမွ်ျဖင့္ မလံုေလာက္ေသးဟု ဆံုးျဖတ္ကာ ဗုဒၶစာေပကုိသင္ၾကားရင္း တဘက္ကလည္း ေခတ္ပညာမ်ားကုိ ပင္းပန္းခံၿပီး တတ္ေရာက္သင္ၾကားခဲ့ေပသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘာသာျခားေပါမ်ားလွေသာ ေတာင္းတန္းေဒသ၌ ဘာသာျခားမ်ားအား မိမိတုိ႔၏ အသိပညာမ်ားကို သိရွိနားလည္းရန္အတြက္ သင္ခ်င္လာေအာင္ မိမိက အဂၤလိပ္စာသင္တန္း၊ ကြန္ပ်ဳတာသင္တန္းႏွင့္တြဲစပ္ကာ ဗုဒၶယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းကုိ သင္ၾကားေပးခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ေခတ္လူငယ္ေလးမ်ားသည္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသုိ႔လာ၍ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ကြန္ပ်ဳတာကုိ သင္ခ်င္ၾကသည့္အတြက္ ေရာက္လာၾကပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း သူတို႔ေလးမ်ားသည္ မိမိေရာေႏွာသင္ေပးသည့္ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးအမမ်ားထဲမွ သိထုိက္သိသင့္သည့္ အခ်က္အလက္မ်ားကုိပါ သင္ယူရျခင္းေၾကာင့္ ေတာင္းတန္းေဒသမွ မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားသည္ လိမ္မာယဥ္ေက်းၿပီး မိမိ၏ စကားကုိလည္း ေျမ၀ယ္မက် နားေထာင္ခဲ့ၾကေပသည္။

သူတုိ႔ေလးမ်ား အလယ္တန္း အထက္တန္းေရာက္ၾကေသာအခါ အဆင့္(၁) (၂)ခ်ိတ္ဆြဲေအာင္ ေျခလွမ္းေနၾကသည္ကုိ မိမိၾကားသိရ၍ အတုိင္းမသိ ၀မ္းသာပီတိျဖစ္ခဲ့ရေပသည္။ မိမိ၏ေျခလွမ္းမ်ား ရပ္တန္႔ၿပီး သူတုိ႔ေလးမ်ား၏ ေျခလွမ္းမ်ား ေလွ်ာက္လွမ္းမႈ ေအာင္ျမင္ေသာေၾကာင့္ မိမိပင္းပန္းရက်ိဳး နပ္ေပသည္။ အမွန္တကယ္ မိမိတာ၀န္သည္ (၂)ႏွစ္ပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူတုိ႔ေလးမ်ား၏ ေျခလွမ္းမ်ားေကာင္းမြန္စြာ ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ရန္ မိမိေရွ႕ဆက္သြားမည့္ ေျခလွမ္းမ်ား မသြားေသးဘဲ (၃)ႏွစ္ ေနေပခဲ့ပါသည္။

သံုးႏွစ္တုိင္တုိင္ မိမိ၏ ေျခလွမ္းမ်ားအား တႏုိင္းၿမိဳ႕ေလး၌ရွိေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းႏွင့္ ပရဟိတေက်ာင္း၌ရွိေသာ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားအတြက္ ေလွ်ာက္လွမ္းေပးၿပီးေနာက္ မိမိသင္ၾကားထားေသာပညာ မိမိရရွိထားေသာ သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ B.A (Buddhism) ဘြဲ႕သည္ မျပည့္စံုေသးဟု ခံစားမိေသာေၾကာင့္ တႏုိင္းၿမိဳ႕၌ရွိေသာ ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမမ်ားႏွင့္ မိဘဆရာသမားတုိ႔ကုိ သီရိလကၤာႏုိင္ငံသုိ႔သြားေရာက္ၿပီး ေျခလွမ္းေတြ ဆက္ေလွ်ာက္ ခ်င္ေသးသည္ဟု ေျပာဆုိေသာအခါ အားလံုးက ခြင့္ျပဳၾကပါသည္။

သုိ႔ေသာ္ တႏုိင္းၿမိဳ႕မွ ဒါယကာ-ဒါယိကာမမ်ားသည္ ကေလးငယ္မ်ား ပညာေရးအတြက္ မိမိကုိယ္ပဲ အားကုိးခ်င္ေသာေၾကာင့္ ခြင့္မျပဳခ်င္ၾကေပ။ သုိ႔ေသာ္လည္း မိမိအနာဂတ္ႏွင့္ ကေလးမ်ား၏အနာဂတ္ ဆထက္ထမ္းပုိး တုိးတက္ေအာင္ ပညာသင္သြားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ မိမိပညာသင္၍ျပန္လာလွ်င္ တႏုိင္းၿမိဳ႕ေလး၌ပင္ ေျခလွမ္းမ်ား ဆက္ေလွ်ာက္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာဆုိေသာအခါမွသာ ဒါယကာ-ဒါယိကာမမ်ား မ်က္ႏွာၾကည္လင္ ၀မ္းသာမႈမ်ားနဲ႔ မိမိပညာသင္ ဆက္ေလွ်ာက္မည့္ ေျခလွမ္းမ်ားကုိ ခြင့္ျပဳေပးခဲ့ၾကပါသည္။

လူသားတုိ႔သည္ လူ႔ဘ၀၌ ေျခလွမ္းမ်ားေလွ်ာက္ေသာအခါ စဥ္းစားရမည့္ အခ်က္မ်ားစြာ ရွိသည့္အနက္ မိမိေျခလွမ္းမ်ားသည္ လမ္းမမွားရန္ႏွင့္ဆူးေျငာင့္ခလုတ္မ်ား မတုိက္မိရန္သထားၿပီး ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရန္ အထူးလုိအပ္လွပါသည္။ မိမိတုိ႔၏ လူ႔ဘ၀၌ေလွ်ာက္လွမ္းမည့္ ေျခလွမ္းမ်ား မမွားရန္အတြက္ သိသင့္သိထုိက္သည့္ အတတ္ပညာမ်ားကုိ သင္ၾကားထားရမည္။ ဆူးေျငာင့္ခလုတ္မ်ား မတုိက္မိရန္အတြက္ လူ႔ဘ၀၌ စိတ္ညစ္စရာဒုကၡမ်ားနဲ႔ ေတြ႕ႀကံဳခံစား ရင္ဆုိင္ရေသာအခါ အမွားအမွန္ အေကာင္းအဆုိးတုိ႔ကုိ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ စဥ္းစားတတ္ေသာ အသိဉာဏ္ဗဟုသုတမ်ားရွိေအာင္ ေလ့လာထားရေပမည္။

မိမိေျခလွမ္းမ်ားသည္ လမ္းမွားသုိ႔မေရာက္ရန္အတြက္ ပထမဦးဆံုး အသိဉာဏ္ ပညာမ်ားရွိထားရန္ လုိအပ္ေသာေၾကာင့္ လူသားတုိ႔သည္ ဗဟုသုတအတတ္ပညာမ်ား သင္ၾကားရာတြင္ အတတ္ပညာဗဟုသုတ ကုိယ္က်င့္တရားနဲ႔ျပည့္စံုေသာ ဆရာတုိ႔ထံ၌ သိသင့္သိထုိက္ ရသင့္ရထုိက္ေသာ အတတ္ပညာဗဟုသုတမ်ားကုိ မျဖစ္မေန သင္ၾကားရပါလိမ့္မည္။

ထုိသုိ႔သင္ၾကားရာတြင္ လံုးလ၀ီရိယစုိက္ကာ ပ်င္းရိမႈ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းတုိ႔ကုိ ေဘးခ်ိတ္ၿပီး မိမိယခုဘ၀အတြက္ ေနာင္ဘ၀အတြက္ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္တုိ႔ကုိ စဥ္းစား၍ အခ်ိန္ရွိခုိက္တြင္ ႀကိဳးစားသင္ယူၾကရေပမည္။ သုိ႔မွသာလွ်င္ လူ႔ဘ၀၌ လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္ေသာ လူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

ရခဲလွေသာ လူ႔ဘ၀ေလး၌ေရာက္ရွိေနခ်ိန္တြင္ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးအတြက္ မလုပ္ႏုိင္ဘဲ အလဟႆျဖဳန္းတီး၍ ကုန္ဆံုသြားမည္ဆုိလွ်င္ ထုိလူသည္ သစ္ပင္တစ္ပင္ေလာက္မွ် တန္ဖုိးမရွိဘဲ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ အသံုးမက်သည့္သစ္ပင္ တစ္ပင္ေသာ္မွ လူသားတုိ႔အတြက္ ထင္းစုိက္ရန္ ေျမၾသဇာအသံုးခ်ရန္ လုပ္ေပးသြားပါအုန္းမည္။ လူသားျဖစ္လွ်က္ ဒါန သီလ ဘာ၀နာႏွင့္အမ်ားေကာင္းက်ိဳးကုိ မလုပ္ဘဲ မေကာင္းမႈတုိ႔နဲ႔သာ အခ်ိန္ကုန္သြားမည္ဆုိလွ်င္ မည္မွ်ေလာက္ ဆုိးရြားေသာ လူျဖစ္မည္ကုိ စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ သိႏုိင္ေပလိမ့္မည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း “ကုသုိလ္ ဥစၥာ ပညာ တန္ခုိး တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးမွ မက်ိဳးမဖက္ ထုိေန႔တြက္ သက္သက္၀မ္းနည္းဖြယ္”ဟု စပ္ဆုိထားေသာ ကဗ်ာေလးသည္ တစ္ေန႔အတြက္ပင္ ဤမွ်ေလာက္အေရးပါလွ်င္ လူ႔ဘ၀အသက္ရွင္ကာလ၌ မည္သုိ႔မည္ပံု ေနထုိင္က်င့္ႀကံ ျပဳလုပ္သင့္သည္ကုိ စဥ္းစား၍ လူ႔ဘ၀ေလးမွာ အသံုးက်ေသာ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားက်င့္ႀကံႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔ ဆႏၵျပဳရင္း စာေရးသူရဲ႕ ေက်ာင္းပိတ္ရက္အားလပ္ရက္ေလးကုိ အမ်ားအက်ိဳးအတြက္ “အုဠ္တစ္ခ်က္ သဲတစ္ပြင့္”မွ်ေလာက္ေသာ အသိဉာဏ္ေလးမ်ားရေအာင္ ေရးသားတင္ျပ ေပးလုိက္ရေပသည္။